Ευρω-οδύσσειας το ανάγνωσμα.

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω

Ευρω-οδύσσειας το ανάγνωσμα.

Δημοσίευση  nyfou Την / Το 22/1/2008, 10:58

Τον μήνα που μας πέρασε, τον αφιέρωσα ολοκληρωτικά σε αναζητήσεις στη βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου. Προσπάθησα να ανακαλύψω το πως, το πότε και το γιατί η κοινωνία μας έγινε τόσο σκληρή.
Αφορμή της ατέρμονης αναζήτησης στάθηκαν τα επεισόδια στη Γαλλία.. Για δεύτερη φορά, σε μόλις δύο χρόνια.
Ο πρωθυπουργός της Γαλλίας, χαρακτήρισε «γάγγραινα» τους νέους διαδηλωτές που ζούνε στην ανεργία και σε συνθήκες φτώχειας. Μια γάγγραινα, που στήριξε επάνω του όλες τις ελπίδες της για ανάκαμψη. Ένα χρόνο μετά, η κατάσταση είναι χειρότερη από ότι την παρέλαβε, ο πάντα χαμογελαστός Γάλλος πρωθυπουργός.
Πόσο είπατε ότι αυξήθηκε ο μισθός σας, κύριε πρωθυπουργέ της Γαλλίας; Γνωρίζατε ότι οι μηνιαίες απολαβές του κ. Σαρκοζί, έπειτα από 140% αύξηση που έκανε στον εαυτό του, φτάνουν τα 19.000 ευρώ? Την ίδια στιγμή που η παιδική φτώχεια στη Γαλλία αγγίζει το 27,7% λίγο πριν το Μεξικού και την Νέας Ζηλανδίας (UNICEF, 2005).
Κάπου εδώ γεννιέται το εξής ερώτημα: είναι η Ευρώπη του Νικολά Σαρκοζί, η Ευρώπη που επιθυμούμε; η Ευρώπη που ονειρεύτηκε ο Monnet το 1950 και συν-δημιούργησε το 1957; Μια Ευρώπη, με βαθιά οικονομική και κοινωνική κρίση καθώς και κρίση ταυτότητας, που σε τίποτα δεν θυμίζει την όμορφη Ευρώπη. Την ίδια Ευρώπη που για χατίρι της ο Δίας μεταμορφώθηκε σε ταύρο για να την κλέψει και να την πάει στην Κρήτη. Έπειτα, βέβαια, από 50 έτη γάμου τί να περιμένει κανείς;
Ο Νικολά Σαρκοζί ενσαρκώνει, ίσως καλύτερα από όλους, τον ρόλο του κτηνοτρόφου που γεμίζει την καρδάρα με γάλα και έπειτα την κλωτσάει για να πέσει, όπως συμβαίνει και στην γνωστή ιστορία.. Δεν ήταν λίγοι εκείνοι, άλλωστε, που κατά την εκλογή του μίλησαν για έναν νέο ηγέτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πολύ σύντομα όμως, ο στρατιώτης έμεινε γυμνός στη μάχη και φάνηκε τί κρυβόταν πίσω από την πανοπλία...
Ένας πολιτικός χωρίς ουσιαστικές απαντήσεις στα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα της Γαλλίας, πόσο μάλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ένας πολιτικός που, ενώ θα έπρεπε να κατευνάσει τα πνεύματα, αντιθέτως, οξύνει την κοινωνική κατάσταση με αποφάσεις τύπου «προεδρικό μισθολόγιο»
Βέβαια, μπορεί και αυτό να είναι σημείο της εποχής μας, μια και πολιτικοί ακόμα πιο κοντά σε μας, άρχισαν να υιοθετούν τη συνήθεια να υπόσχονται κα να αναιρούν μέσα σε δύο μήνες. Αλλά ας μην αλλάζουμε θέμα.
Την περασμένη άνοιξη επισκέφτηκα το Παρίσι. Μια πόλη σταθμό. Την πόλη που στην συνείδησή μας ταυτίζεται με την πόλη του φωτός. Παράλληλα έτυχε να ολοκληρώνω την συγγραφή ενός ακαδημαϊκού άρθρου.
Προσπάθησα να νοιώσω την καθημερινότητα αυτών των ανθρώπων και να αναπνεύσω τον ίδιο αέρα που αναπνέουν. Ήταν η πρώτη φορά που είδα ανθρώπους να κοιμούνται ακουμπισμένοι σε χαρτόκουτα στους κεντρικούς δρόμους μιας ευρωπαϊκής πρωτεύουσας. Ή ακόμα χειρότερα, όταν[justify] επισκέφτηκα τις περιοχές που διαδραματιστήκαν τα επεισόδια του 2005, και για πρώτη φορά ένοιωσα φόβο σε μια τόσο μεγάλη πρωτεύουσα. Ειδικά όταν, βγαίνοντας από το μετρό, αντίκρισα παιδιά 15-16 χρονών να κοιτούν περίεργα τους περαστικούς, ζητώντας τους λεφτά για μπύρα και τσιγάρα. Και για 2 ευρώ, να προσφέρονται για ξενάγηση ένας Θεός ξέρει που.
Μάλλον απομένει να διαχωρίσουμε τις αιτίες της κατάστασης. Άραγε ευθύνεται η μεγάλη ανεργία και η κοινωνική ανισότητα, ή, μήπως απλώς, η μεγάλη ακρίβεια; Διότι όλα τα παραπάνω ισχύουν.
Η ευρωπαϊκή Ένωση λοιπόν, θα μπει για ακόμα μία φορά στο μάτι του κυκλώνα, ως ο βασικό υπαίτιος για τις κοινωνικές ανισότητες, την ανεργία, τα προβλήματα των συντάξεων, την ακρίβεια κ.α.
Κι αυτό συμβαίνει διότι οι ευρωπαίοι ηγέτες, με κύριο εκπρόσωπο τον Νικολά Σαρκοζί, δεν έχουν συνειδητοποιήσει πως κυβερνούν για τους πολλούς, και όχι για τους λίγους. Μου έρχεται στο νου, το πανευρωπαϊκό περιοδικό, «Τhe European» που είχε κυκλοφορήσει πριν λίγα χρόνια και παρουσίαζε τους ευρωπαίους πολίτες ως όμορφους, καλοντυμένους, καλλιεργημένους και με πολλά ταξίδια στο ενεργητικό τους. Βέβαια, καταλαβαίνετε πόσο γρήγορα σταμάτησε η κυκλοφορία του. Μα φυσικά επειδή δεν ταυτίστηκε ο μέσος ευρωπαίος με την εικόνα που περιέγραφε. Ένας Ευρωπαϊκός λαός που έχει μάθει να αγωνίζεται για τα ανθρώπινα δικαιώματα, τη Δημοκρατία, την ισότητα και την κοινωνική δικαιοσύνη. Με πρωτεργάτες τους Γάλλους.
Γι’ αυτούς ακριβώς τους λόγους, το μυαλό μας είναι στους δρόμους της Γαλλίας. Εκεί που οι κοινωνικοί αγώνες μετρούν ήδη νεκρούς.....

(το άρθρο δημοσιεύτηκε το Δεκέμβρη 2007 στην εφημερίδα Μακεδονία της Κυριακής και είναι μια σειρά άρθρων μου με γενικό τίτλο Ευρω-οδύσσειας το ανάγνωσμα.)

nyfou

Αριθμός μηνυμάτων : 2
Registration date : 22/01/2008

Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή


 
Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτή
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης