Ένα εθνικό σχέδιο ανάπτυξης μπορεί να δώσει δίκαιη εργασία!

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω

Ένα εθνικό σχέδιο ανάπτυξης μπορεί να δώσει δίκαιη εργασία!

Δημοσίευση  petman Την / Το 1/2/2008, 01:29

Συντρόφισσες και σύντροφοι, η συζήτηση για το ζήτημα της εργασίας-επαγγελματικής αποκατάστασης είναι πολύ μεγάλη και επί της ουσίας ακουμπά όλους τους τομείς του έργου και των πρωτοβουλιών μιας Κυβέρνησης. Η κατάσταση της αγοράς εργασίας δεν επηρεάζεται μόνο από την εργατική νομοθεσία και την εφαρμογή της.

Επηρεάζεται από την συνολική οικονομική-χρηματοπιστωτική και αναπτυξιακή στρατηγική της χώρας, από την οργάνωση και λειτουργία του δημοσίου και των ΔΕΚΟ, από την πολιτική υγείας-πρόληψης-φαρμάκου, από την πολιτική παιδείας-εκπαίδευσης-κατάρτισης-δια βίου εκπαίδευσης, από την πολιτική κοινωνικής ασφάλισης-ανεργίας, ακόμα και από την εξωτερική πολιτική και την πολιτική άμυνας της χώρας.

Όλα αυτά διαμορφώνουν ένα "κλίμα" το οποίο μπορεί να ενισχύσει την παραγωγικότητα, την ανταγωνιστικότητα, την καινοτομία, την έρευνα και άρα τις ευκαιρίες τόσο για επιχειρηματικές πρωτοβουλίες-επενδύσεις, όσο και για εργασία. Είναι σημαντικό να δούμε την εργασία ως κάτι άρρηκτα συνδεδεμένο με την επιχειρηματικότητα και ιδιαίτερα με την "μικρομεσαία" επιχειρηματικότητα.

Η αλλαγή πρέπει να ξεκινήσει από την λειτουργία του δημοσίου που οδηγεί σε δυο στρεβλώσεις. Κατά πρώτον δημιουργεί άσκοπα-γραφειοκρατικά εμπόδια και δεν στηρίζει τη νέα επιχείρηση, από την άλλη εξαιτίας ελλείψεων του κρατικού μηχανισμού, αντιμετωπίζει την επιχειρηματικότητα ως εν δυνάμει "απάτη". Τέλος μέσα από την χαλαρή εφαρμογή των νόμων (που επίσης είναι πολύπλοκοι) και το "στήσιμο" των δημοσίων προμηθειών, καταστρατηγείται ο υγιής ανταγωνισμός και επί της ουσίας συμπιέζεται η έντιμη επιχειρηματικότητα.

Το δεύτερο σημαντικό στοιχείο που επηρεάζει την αγορά εργασίας είναι οι δημόσιες επενδύσεις. Αν οι δημόσιες επενδύσεις κατευθύνονταν στην έρευνα, την καινοτομία και τις κοινές επιχειρηματικές δράσεις ιδιωτών και δημοσίων φορέων, θα ήταν εφικτό να επιτευχθεί σημαντική οικονομία πόρων, αλλά και αυτονομία της χώρας. Δηλαδή να ερευνούσαμε και να παράγαμε στην Ελλάδα, οι ίδιοι μέρος των προϊόντων-εργαλείων που χρειαζόμαστε, αντί να τα εισάγουμε, μαζί με την σχετική τεχνογνωσία, από το εξωτερικό.

Είναι γνωστό ότι όλες οι μεγάλες καπιταλιστικές χώρες-μητροπόλεις επενδύουν μαζί με ιδιωτικές εταιρείες στα πανεπιστημιακά ιδρύματα και σε ερευνητικά ινστιτούτα προκειμένου να παραχθεί η νέα γνώση στις τεχνικές-τεχνολογικές-βιοχημικές επιστήμες. Γνώση που στην συνέχεια εξάγεται στις χώρες της περιφέρειας του καπιταλισμού.

Το τρίτο σημαντικό στοιχείο είναι η αλλαγή του εκπαιδευτικού συστήματος (σε άλλο κεφάλαιο του φόρουμ έχω αναφέρει κάποια ζητήματα αρχών για την λειτουργία και την οργάνωσης του). Το εκπαιδευτικό σύστημα πρέπει να δίνει ερεθίσματα και να καλλιεργεί οράματα στους νέους. Η καταξίωση να μην εγκλωβίζεται στο ανταγωνισμό και την βαθμοθηρία, αλλά να καλλιεργείται μια άλλη νοοτροπία.
Ελευθερία σκέψης, ελευθερία λόγου, πρωτοβουλίες-δημιουργικότητα, επιχειρηματικότητα, κλπ είναι μερικά στοιχεία που πρέπει να εισαχθούν στο σύστημα μας, ώστε να αφήνεται στο "μυαλό" να λειτουργήσει και να σπάσουν οι μαθητές τον μονόδρομο "πανεπιστήμιο-δημόσιο".

Παράλληλα επιβάλλεται να ενισχυθεί η διαδικασία παραγωγής νέας γνώσης και να ενισχυθεί η συνεργασία (και όχι η εκμετάλλευση ή το εμπόριο) της με ιδιωτικούς φορείς. Οι ΔΕΚΟ και οι ΟΤΑ θα μπορούσαν κάλλιστα να είναι οι υποστηρικτές-δίαυλοι του ανοίγματος της ερευνητικής κοινότητας προς την αγορά.

Φυσικά και η αγορά δεν πρέπει να δει το Πανεπιστήμιο ως τμήμα μιας φτηνής ή ελεγχομένης παραγωγικής διαδικασίας, όπου καθηγητές, ερευνητές και φοιτητές, απλά υπηρετούν παραγωγικούς στόχους-project της επιχείρησης.

Τέλος στον τομέα της παιδείας είναι κρίσιμη η οργάνωση των σπουδών. Πολλές φορές ακούγεται η "σύνδεση παιδείας-αγοράς". Άλλοι το ερμηνεύουν αυτό ως σίγουρη επαγγελματική αποκατάσταση, άλλοι ως υποταγή των προγραμμάτων σπουδών στα αντικείμενα-ειδικότητες-δεξιότητες που η αγορά έχει ανάγκη, άλλοι σε επιφανειακή -σύντομη χρονικά- γνώση και μετά έξοδο στην αγορά για τα περαιτέρω, και μετά από μερικά χρόνια πάλι στο θρανίο, κλπ.

Η σχέση παιδεία-αγοράς πιστεύω ότι δεν πρέπει να έχει καμία σχέση με τα παραπάνω. Τα πανεπιστήμια οφείλουν να θεραπεύουν συγκεκριμένα αντικείμενα που συγκροτούν ολοκληρωμένες επιστήμες. Οποιοδήποτε επαγγελματικό-παράγωγο αυτών των επιστημών δεν απαιτεί ολοκληρωμένο θεωρητικό υπόβαθρο να θεραπεύεται από ΙΕΚ διετούς κύκλου. Κάθε άλλο επάγγελμα που απαιτεί γνώσεις πανεπιστημιακού επιπέδου να καλύπτεται από προγράμματα σπουδών-πτυχία (ακόμα και διεπιστημονικά) και κάθε επάγγελμα που απαιτεί εξειδικευμένες γνώσεις να καλύπτεται από τα μεταπτυχιακά προγράμματα.

Π.χ. η οικονομική επιστήμη έχει σήμερα πολλές επαγγελματικές παραλλαγές. Κάποιες μπορούν να καλυφθούν από ΙΕΚ, κάποιες απαιτούν πτυχίο ΑΕΙ, ακόμα και αν με διαφορετικά μαθήματα μπορείς να έχεις διαφορετικό πτυχίο "Οικονομολόγου" και κάποια είτε δεν πληρούν τις προϋποθέσεις για ολόκληρο κύκλο σπουδών, είτε είναι εξειδικευμένα και μπορούν να ενταχθούν σε κάποιο master. Άρα δεν είναι όλοι οι ‘οικονομολόγοι’ ίδιοι. Αυτό θα πρέπει να φαίνεται στο πτυχίο τους.

Αυτή η οργάνωση των σπουδών με κατοχύρωση επαγγελματικών δικαιωμάτων, δηλαδή πιο "πτυχίο" μπορεί να ασκήσει πιο "επάγγελμα", θα συμβάλει τα μέγιστα τόσο στην οργάνωση της αγοράς εργασίας, όσο και στον επαγγελματικό προσανατολισμό, αλλά και στα προγράμματα δια βίου εκπαίδευσης.
Προγράμματα που είναι αναγκαία, αλλά δεν πρέπει και αυτά να έχουν την τύχη "σεμιναρίων" του παρελθόντος ή να κερδοσκοπούν κάποιοι εκμεταλλευόμενοι την ανασφάλεια εργαζομένων-ανέργων. Αυτή η οργάνωση θα βοηθήσει τόσο την «αγορά», αλλά και τον εργαζόμενο να διεκδικεί «δίκαιη αμοιβή και δίκαιη εργασία».

Σημαντικό στοιχείο επίσης είναι η πολιτική υγείας, τόσο σε σχέση με την κοινωνική ασφάλιση, όσο και με την νοσοκομειακή πολιτική. Η πρόληψη είναι σχεδόν ανύπαρκτη στην Ελλάδα. Σε συνδυασμό με την άγνοια του πληθυσμού και την εκμετάλλευση των επιτήδειων, οδηγεί σε τεράστιες δαπάνες τόσο το κράτος, όσο και τα ταμεία, κατά τρόπο αντιπαραγωγικό και επικίνδυνο για την ίδια την βιωσιμότητα του ΕΣΥ και της κοινωνικής ασφάλισης.

Ο εργαζόμενος, αλλά και ο άνεργος πρέπει να αισθάνονται ασφαλείς, για να είναι παραγωγικοί, αλλά και για να ζουν «ανθρώπινα». Άρα η υγειονομική περίθαλψη πρέπει να είναι προσβάσιμη σε όλους, χωρίς να απαιτούνται τεράστιες ιδιωτικές δαπάνες.

Η οικονομική-αναπτυξιακή πολιτική (φορολογία, χρηματοπιστωτικό σύστημα, κλπ) είναι κρίσιμος παράγοντας για την ενίσχυση της εργασίας, αλλά και για την δίκαιη κοινωνία. Η ενίσχυση της φορολογίας του πλούτου, με παράλληλη μείωση της φορολογίας των παραγωγικών επενδύσεων και της κατανάλωσης, ενισχύει ουσιαστικά την παραγωγική βάση της χώρας και την μικρομεσαία επιχείρηση.
Ταυτόχρονα η εύκολη-φτηνή πρόσβαση στο χρήμα μπορεί να συμβάλει στην ανάπτυξη νέων επιχειρηματικών ιδεών και κατ’ επέκταση στην απασχόληση.

Το ΠΑΣΟΚ παράλληλα έχει θέσει και νέους αναπτυξιακούς στόχους, υπό τους γενικούς τίτλους «πράσινη οικονομία» και «αξιοποίηση των φυσικών-γεωγραφικών, ιστορικών-πολιτιστικών πλεονεκτημάτων της χώρας»

Αυτοί οι τίτλοι εμπεριέχουν μια σειρά πολιτικών που έχουν στο επίκεντρο τους την περιφερειακή ανάπτυξη και την αποκέντρωση. Δύο στοιχεί που είναι καταλυτικά για την ενίσχυση της απασχόλησης. Το μεγάλο πρόβλημα των νέων επιστημόνων σήμερα είναι η υπερσυγκέντρωση τους σε συγκεκριμένα –μεγάλα- αστικά κέντρα, όπου στην ουσία δεν μπορεί να υλοποιηθεί αυτή η αναπτυξιακή στρατηγική.
Αντίθετα στην ελληνική περιφέρεια, σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, αυτή η στρατηγική μπορεί να δώσει πολλές θέσεις εργασίας και να οδηγήσει στην αντίστροφη πορεία από την πορεία αστυφιλίας των περιόδων 1950-1990.

Αν αναλογιστούμε την επερχόμενη κρίση στην αγροτική οικονομία -τουλάχιστον με τον τρόπο που αυτή αναπτύσσεται στην Ελλάδα- κατανοούμε πόσο σημαντική είναι αυτή η αναπτυξιακή προοπτική για τη χώρα και τον ενεργό πληθυσμό της.

Τελευταίο κεφάλαιο είναι η εξωτερική πολιτική και η πολιτική ασφάλειας. Είναι προφανές ότι ο περιορισμός των αμυντικών δαπανών δίνει διαφορετικές προοπτικές στην χώρα. Επιτρέπει την επένδυση στον άνθρωπο και τις νέες τεχνολογίες. Επιτρέπει την υλοποίηση μακροπρόθεσμων πολιτικών.

Ταυτόχρονα η δυναμική εξωτερική πολιτική μπορεί να συμβάλει στην σημαντική προώθηση ελληνικών επενδύσεων στο εξωτερικό, αλλά και διείσδυση ελληνικών προϊόντων σε ξένες αγορές.
Αν καταφέρουμε να εξάγουμε προϊόντα και να εισάγουμε «πελάτες» για διάφορες υπηρεσίες (τουρισμός, επενδύσεις, υγεία, παιδεία, πράσινη οικονομία, κλπ) μπορούμε να διαμορφώσουμε μια παραγωγική βάση και μια αγορά, που η ανεργία και η εκμετάλλευση να είναι παρελθόν.

Φυσικά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η οικονομία είναι ένα «παγκοσμιοποιημένο» μέγεθος και ότι είναι δύσκολο σε ένα καθεστώς «άκρατου» ανταγωνισμού ή ζούγκλας να επιβιώσουν σε μάκρος χρόνου ορισμένες πτυχές των πολιτικών που περιγράφω.

Άρα επιπρόσθετα με όλα τα παραπάνω πρέπει να συνεχίσουμε την μάχη για να αλλάξει η «φιλοσοφία» της παγκόσμιας οικονομίας και να επανέλθει ο άνθρωπος, οι ανάγκες του και η αξιοπρέπεια του στο επίκεντρο του πολιτικού ενδιαφέροντος…

petman

Αριθμός μηνυμάτων : 20
Ηλικία : 42
Location : Iraklio - Crete
Registration date : 26/01/2008

Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://www.mgpetrakis.blogspot.com

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή


 
Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτή
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης