3282 +4 λέξεις

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω

3282 +4 λέξεις

Δημοσίευση  papaioannou Την / Το 28/1/2008, 21:13

σκόρπιες σε ένα PC.
Έχω την αίσθηση ότι πρέπει να δούμε τα πράγματα από μια άλλη σκοπιά και με στόχο κατά αρχήν να τα κατανοήσουμε. Σε δεύτερο χρόνο να αλλάξουμε ότι μπορούμε..
Το ότι μπορούμε είναι όρος περιοριστικός, αλλά δεν ορίζεται από την αυτολογοκρισία ή την όποια αδυναμία φυσική ή πολιτική, μπορεί να έχουμε. Άλλωστε εξ αυτού δεν μπορούμε να «αλλάξουμε» κάποια πράγματα.

Οι εποχές
Εδώ και τριάντα ή σαράντα χρόνια η εικόνα έγινε το απόλυτο μέσω μεταφοράς και σύλληψης πληροφοριών. Ακόμα και σε ένα απλό talk show, όσο και να μιλούν οι συμμετέχοντες, το κοινό συλλαμβάνει εικόνες. Στην καλύτερη των περιπτώσεων διαμορφώνει εικόνες με βάση τα λεγόμενα τους. Αντίστοιχα είναι τα πράγματα και στον γραπτό λόγο .
Πάλι ο αναγνώστης συλλαμβάνει και μορφοποιεί συνειδησιακά εικόνες.
Επανέρχομαι λοιπόν στην πρώτη παράγραφο και την ξαναγράφω . Εδώ και τριάντα ή σαράντα χρόνια η εικόνα πιστοποίησε την δύναμη της και μάλιστα της ανοίξαμε της πόρτες έτσι ώστε ένα εισβάλει στα σπίτια μας.
Έκτοτε πολύ προβληματισμός αναπτύχθηκε γύρω από το θέμα μαζική κουλτούρα. Ήταν αναμενόμενο καθώς η μεταδώση εικόνων με στόχο ένα όσο τω δυνατόν μεγαλύτερο κοινό, διαμόρφωσε τελικά αυτό το κοινό σε μετρήσιμο μέγεθος. Ο ορισμός που δόθηκε ήταν μάζα. Εξ αυτού και ο όρος ΜΜΕ.

Τι γίνεται τώρα;
Φτάσαμε με τον καιρό στην Δημοκρατία της εικόνας ενώ κάποιοι την αποκαλούν ήδη φασισμό της εικόνας. Όσο και να θέλω να αναπτύξω εδώ διάφορα θέματα και σημεία των καιρών που αποδεικνύουν ή θέτουν τον προβληματισμό για το εάν πρόκειται για δημοκρατία ή φασισμό, εντούτοις θα το αποφύγω καθώς το θέμα είναι ή πολιτική και η εικόνα.
Η πολιτική σταδιακά αναζήτησε τρόπους προσαρμογής στην νέα πραγματικότητα. Τα talk show της ΤV κρίνονται όχι από τις θέσεις αλλά από την εικόνα:
χαλαρότητας (που σημαίνει σιγουριά-οικειότητα )
Αέρα άνεση στις κινήσεις που σημανθεί (νίκη)
Χέρι στην τσέπη την ώρα που μιλάς σε όρθια στάση στην βουλή δηλώνει Αίσθηση σιγουριάς που με την σειρά του δηλώνει προς όλους ότι εγώ το κατέχω το αντικείμενο.
Φωνή σημαίνει παθος.
Οι έντονες κινήσεις των χεριών του Καραμανλή, σχεδόν τραβούν την προσοχή του κοινού θετικά, ενώ αποδεικνύουν μια επικοινωνιακή προσπάθεια να κρυφτεί το παρουσιαστικό του για το οποίο κάνεις στην ΝΔ δεν είναι ιδιαίτερα περήφανος.
Οι έντονες κινήσεις του Γιώργου και το στυλ του γενικότερα δεν έπεισαν καθώς σε κάποια σημεία έμοιαζαν ως προσπάθεια μίμησης του Ανδρέα και σε άλλα έβγαζαν την αίσθηση ταραχής.
Μέσα σε όλα αυτά δεν νοείτε να βγει στο γυαλί ο πολιτικός χωρίς make up ενώ μια ασπρόμαυρη φωτογραφία σε ένα έγχρωμο έντυπο εκλαμβάνετε ως γκρίζα και καταθλιπτική.
Αυτά όμως υποθέτω ότι τα ξέρει όλος ο κόσμος.

Πολιτική.
Στόχος της πολιτικής, από όταν αυτή πρώτο-εμφανίστηκε ως μέσω διαχειρίσης της οποιασδήποτε ανθρώπινης κοινωνίας, ήταν η ευημερία. Πίσω από κάθε ιδεολόγημα που νομιμοποιούσε την ενός ανδρός αρχή, κρύβεται πάντα ή εννοείτε φανερά ως εξήγηση, η έννοια του συνόλου.
Τόσο ο αρχών όσο και το σύνολο σε κάθε ενέργεια επικοινωνούν και αλληλοεπηρεάζονται έκτοτε επιδρώντας ο ένας πάνω στον άλλον.
Δεν υπήρξε ποτέ κάποιος άρχοντας που δεν έδωσε σημασία στο τι λέει ο κόσμος για αυτόν. Αν έγινε αυτό υπήρξε εξαιρετικά περιστασιακό και ο άρχοντας απολογήθηκε ή προσπάθησε να εξηγήσει τους σκοπούς του. Καθώς το αίτημα της συμμετοχής στην διοίκηση γίνονταν κοινό κτήμα όλο και περισσότερων, άνοιγε διάπλατα και ο δρόμος προς την Δημοκρατία. Μια δημοκρατία που τελικά αμφισβητείσαι κάθε εξουσία και κατάκτησε την τοποθέτηση της «φράσης όλες οι εξουσίες πηγάζουν από τον λαό» στο σύνταγμα κάθε δημοκρατικής χώρας.

Ο ηγέτης:
Ο Ηγέτης όμως ο άρχοντας ή αυτός που οι πολίτες τοποθέτησαν εκεί για να τους κυβερνά με στόχο την ευημερία τους , την ώρα που αναλαμβάνει την εξουσία βρίσκεται μπροστά σε μια λεπτή κόκκινη γραμμή.
Αν αποτύχει να βρει το μέτρο ανάμεσα στην ευημερία των πολιτών και στην προσωπική του πολιτική διαδρομή όπως αυτή ορίζεται από τα βιώματα του, κινδυνεύει να χάσει τον έλεγχο και να αρχίσει τις σπασμωδικές κινήσεις που συνήθως μεταφραζονται σε βία οποιασδήποτε μορφής.
Ο ηγέτης τότε έχει διαβεί την λεπτή κόκκινη γραμμή και έχει μπει σε μια κατάσταση μοναξιάς όπου αντιλαμβάνεται και τοποθετεί τους πάντες ως εχθρούς και απέναντι.
Οι έμπιστοι του λιγοστεύουν συνεχώς καθώς οι κινήσεις «βίας» θα εντείνονται αλλά κυρίως προσβάλουν «το όλες οι εξουσίες πηγάζουν από τον λαό». Τελικά ο ηγέτης από μονώνεται όποτε η ήττα και η κατεδάφιση του είναι προ των πυλών.
Συνήθως εδώ στήνεται ένα σύστημα γύρω στρατοκρατικό αίρονται κάποιες ατομικές ελευθέριες που το μόνο που καταφέρνουν είναι απλά η καθυστέρηση της πτώση του.
Εδώ τα παραδείγματα είναι παρά πολλά.
Η προσωπική του πολιτική διαδρομή τα διαβάσματα του η πορεία του στην πολιτική αποτελούν ή επηρεάζουν και την ιδεολογία του. Το ιδεολόγημα δηλαδή που νομοτελειακά καταλήγει κάθε σκέψη του. Την βάση πάνω στην οποία διαχειρίζεται τα πάντα. Το ιδεολόγημα που μοιάζει να αποτελεί λιπαντικό που θα δώσει στους πολίτες για να κάνει της διάφορες στους να απαλύνουν και να συσπειρωθούν σε ένα πλειοψηφικό ρεύμα.

Το ιδεολόγημα
Το ιδεολόγημα είναι ατομική υπόθεση. Μοναδικό για κάθε άτομο. Μπορεί να πουληθεί, να συμβιβαστεί, να αγοραστεί, να διχάσει, να σκοτώσει, να σκοτωθεί μα τυπωθεί να μοιραστεί Είναι το μέσο διαχείρισης του καθενός . Στην πολιτική με αυτό συλλαμβάνει τα μηνύματα και τα επεξεργάζεται. Η δύναμη του ιδεολογήματος, το πόσο μπορεί να γίνει σεβαστό, αποδεκτό, ή κυρίαρχο, στην εποχή της εικόνας είναι ανάλογο της δύναμης του κατόχου του Πχ Σταλινισμός Μαοϊσμός λενινισμός χριστιανισμός.

Αριστερά-δεξιά.
Όροι αφαιρετικοί που έχουν χάσει το νόημα τους. Τόσο ο ηγέτης όσο και ο πολίτης πλέον πρώτα αυτό προσδιορίζονται σε αυτό το φανταστικό δίπολο και μετά αναζητούν επιχειρήματα για να στηρίξουν τα όσα δηλώνουν. Παρόλα αυτά συνειρμικά ακόμα θεωρούμε την αριστερά ως προοδευτική και την δεξιά ως συντηρητική επιχειρώντας να εξηγήσουμε σύγχρονους ορούς με βάση συνθήκες άλλων εποχών.

συνεχιζεται...


Έχει επεξεργασθεί από τον/την στις 28/1/2008, 22:30, 1 φορά

papaioannou

Αριθμός μηνυμάτων : 21
Ηλικία : 45
Registration date : 27/01/2008

Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://www.papaioannou.wordpress.com

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

3282 +4 λέξεις... συνεχεια

Δημοσίευση  papaioannou Την / Το 28/1/2008, 21:15

Επανάσταση
Από την γαλλική επανάσταση και μετά όμως η Ιστορία μοαιζει να κινείται μόνο με τον φιλελευθερισμό ο οποίος χωρίζεται σε οικονομικό και πολιτικό. Στο πολιτικό φιλελευθερισμό συμφωνούν οι πάντες, πλην -εσχάτως- των αμερικανών και των απανταχού ταλιμπαν που είναι πολλοί αλλά είναι σκόρπιοι.

Ο οικονομικός φιλελευθερισμός διχάζεται ανάμεσα σε δυο σχολές.
Στην μια πλευρά απόλυτη ελευθέρια κινήσεων έτσι ώστε οι οικονομία να αποτελεί πανίσχυρο παράγοντα και κινητήρα αλλαγών και μετατοπίσεων ή μετακομίσεων των ατόμων σε μια συνεχή αέναη κοινωνική κινητικότητα και …
όποιος αντέξει. Μέχρι να πάψουν να υπάρχουν αυτές οι συνθήκες κινητικότητας και να φτιαχτούν νέες τάξεις που αυτοαναπαράγωνται
Φτάνει ο οικονομικός φιλελευθερισμός δε μέχρι και την κατάλυση των κρατικών οντοτήτων όπως αυτές διαμορφώθηκαν στους δυο τρεις τελευταίους αιώνες.
Η τυχών εμφάνιση στο ενδιάμεσο αυτής της πορείας της πολιτικής λεγόμενης αριστεράς σταματά αυτή την πρόοδο. Έτσι “μετά την επέλαση της” χρειάζονται μεταρρυθμίσεις για να ξαναπάρει μπροστά η οικονομία.
Θεωρήθηκε συντηρητική άποψη στο βαθμό που η Οκτωβριανή επανάσταση έφερνε αλλαγές που ήταν κυρίαρχο το αίσθημα προς βαδίζουμε σε μια ποιο διακαή κοινωνία, βγαίνοντας από έναν εργασιακό μεσαίωνα της πρώτης βιομηχανικής εποχής. Σήμερα θεωρείτε πρόοδος.

Η Άλλη σχολή στηρίζεται στο κράτος (και εξ αυτού σέβεται την διαφορετικότητα ) ως μοχλό παραγωγής πλούτου και εργασίας για όλους με στόχο ένα αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης ή μια -πολυθρύλητη- κοινωνική συνοχή. Συνοχή ανάμεσα στα εισοδήματα σε μια δίκαιη κοινωνία σε μια δυνατή Ελλάδα.
Αυτή η άποψη έμοιαζε να είναι προοδευτική καθώς θεωρήθηκε για πολλά χρόνια ότι στοχεύει προς στην δίκαιη κοινωνία που ήταν το ζητούμενο. Συντηρητική προσέγγιση κατά κάποιους πλέων.

Σε κάποιο σημείο η δεύτερη σχολή, αντιλήφθηκε αυτά τα εισοδήματα ως τάξεις. Μπορούμε να πούμε ότι σε κάποιο βαθμό είχε δίκιο καθώς η περιορισμένη οικονομική δυνατότητα επέβαλε στα μέλη της χαμηλής εισοδηματικά τάξης, συγκεκριμένους περιορισμούς που αφορούσαν την πρόσβαση στην παιδεία. Έτσι καταδίκαζε τα μέλη της στην ανέχεια και φυσικά η τάξη αυτή συνέχιζε να υπάρχει και να αναπαράγεται.
Μοιραία η τάξη αυτή δεν είχε πρόσβαση κα στα κανάλια και στην νομή της εξουσίας και τελικά επαναστάτησε .
Βρέθηκε θα λέγαμε καλύτερα σε μια διαρκή επανάσταση με στόχο πράγματα που σήμερα θεωρούνται βασικά και αυτονόητα όπως: το οκτάωρο η ασφάλιση η συνθήκες δουλείας η μισθό-λογική κατάσταση τους.
Βρέθηκε για πολλά χρόνια να είναι το επίκεντρο της ιστορίας. Όταν έπεσε ο υπαρκτός ειπώθηκε ότι ήρθε το τέλος της Ιστορίας.
Ενώ ένα βασικό ερώτημα είναι πλέων αν υπάρχει, πως προσδιορίζεται και πόσο σοβαρά είναι τα πράγματα, και το ουσιώδες είναι εάν αυτό-αναπαράγεται.

Τάξεις

Βασικό χαρακτηριστικό εκτός από όλα τα αλλά που είναι γνωστά και γενικά είναι η καταδίκη του αναπαράγεται η φτώχια γενετικά. Το ερώτημα εάν υπάρχουν τάξεις στην Ελλάδα και πώς προσδιορίζονται αυτές θα πρέπει να απαντηθεί μελετώντας την πιθανότητα που έχουν τα παιδιά των φτωχών να παραμείνουν φτωχοί. Τι πιθανότητες χουν τα παιδιά των μέσων εισοδημάτων να συνεχίσουν α βρίσκονται εκεί που γεννήθηκαν συνυπολογιζόμενου και της συνολικής ανόδου του βιοτικού επιπέδου την κοινωνίας .

Δεύτερη σχολή
Σε κάποιες άλλες μάλλον ακραίες μορφές, η Δεύτερη σχολή όρισε το κράτος ως πατερούλη με ρόλο να σκέφτεται και μέριμνα για το λαό. Σε πιο ακραία μορφή αυτός ο ολοκληρωτισμός έφτασε να θυμίζει αυτοκρατορία. Ο όρος «Λαός» μάλλον είναι κατ ευφημισμόν. Όπου έγινε αυτό τα άτομα που απαρτίζουν «τον λαό» έγιναν περισσότερο εργαλεία του συστήματος παραγωγής. Το κράτος πατερούλης, στόχευε στην ολική αναδιανομή του παραγόμενου πλούτου αλλά έφτασε μόνο στην μερική για έτσι τελικά κάνουν τα κράτη .

Η τριβή

Γίνεται κατανοητό ότι ανάμεσα στον ηγέτη και στον λαό υπάρχει συνεχώς μια τριβή, Σε φυσιολογικές συνθήκες ο ηγέτης θέλει το καλό του συνόλου και την ευημερία του ενώ το σύνολο έχει μια δική του θεώρηση για το καλό του. Η συνολική θεώρηση αυτή αποτελεί κοινή συνιστάμενη της ατομικής θεώρησης του κάθε μέρους του ενώ ο ηγέτης από την στιγμή που θα αναλάβει βρίσκεται πλέον απέναντι στο λαό.
Ο λαός κατά μονάς είναι συνήθως διχασμένος αλλά και δεσμευμένος έναντι των όμοιων του σε μια εικόνα που πρέπει να υπερασπίσει. Τις περισσότερες φορές χρειάζεται χρόνος για να αντιληφθεί το ενδεχόμενο λάθος και να ουδετεροποιηθεί κρατώντας στάση αναμονής για τον επόμενο ηγέτη.

Το δικαίωμα του κάθε ενός να έχει γνώμη για το σύνολο είναι αναφαίρετο σήμερα αλλά δεν ήταν έτσι πάντα. Ούτε είναι σίγουρο ότι θα είναι όπως είναι εσαεί στο μέλλον

Όσο λιγότερο δημοκρατικό είναι ένα σύστημα τόσο τα μέρη του έχουν δικαίωμα να έχουν γνώμη διαφορετική από αυτή του ηγέτη. Τι μου θυμίζει;
Τυχών διάφορα στην ποιότητα της παιδείας κάνει την βάση να αντιλαμβάνεται διαφορετικά από τον ηγέτη μια κοινή κατάσταση. Με την σειρά οδηγεί σε διαφορετικές ερμηνείες περί του σωστού ή του «κανόνα».
Οι πνευματικές elite της χώρας σήμερα έχουν διαφορετικές προτεραιότητες από την βάση.
Πρέπει να σημειωθεί ότι κυριαρχεί η αίσθηση ότι οι elites ανά παράγονται γενετήσια και άρα αποτελούν κλειστή τάξη.

Έτσι φτάνουμε σε μια μορφή ατομικότητας και απολυτοτητας λόγω της έλλειψης κοινού κώδικα επικοινωνίας της κορφής με την βάση. Η αιτία αυτή είναι κατά την γνώμη μου είναι η γενεσιουργός αιτία για πολλά από τα σημερινά προβλήματα αλλά και για την δυστοκία λύσεων. Αν και για την δυστοκία αυτή υπεύθυνη μπορεί να χαρακτηριστεί η ανασφάλεια των πολιτικών.


Έχει επεξεργασθεί από τον/την στις 28/1/2008, 22:31, 1 φορά

papaioannou

Αριθμός μηνυμάτων : 21
Ηλικία : 45
Registration date : 27/01/2008

Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://www.papaioannou.wordpress.com

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

3282 +4 λέξεις και τελος

Δημοσίευση  papaioannou Την / Το 28/1/2008, 21:18

Λίπανση

Το λιπαντικό ανάμεσα σε αυτές τις δυο δυνάμεις ή καλύτερα ανάμεσα σε όλες τις δυνάμεις είναι η ιδεολογία. Το ιδεολόγημα αποτέλεσε τον κοινό κώδικα τον συνδετήρα των προσδοκιών όλων. Ο Κώδικας επικοινωνίας της κορφής με την βάση καθώς και τους ενδιάμεσους, το άλλοθι για τα πάντα και από πάντα.

Κατά καιρούς αλλάζει. Σε κάθε χώρα ο στόχος μοιάζει να είναι πάντα η ευημερία των πολιτών για τα εντός Ενώ για κάθε χώρα -που έχει να πορευθεί μέσα από μύρια προβλήματα είναι να σταθεί άξια στην εξωτερική της πολιτική. Δυνατή Ελλάδα σε μια δίκαιη κοινωνία
Η ηγέτης αυτής της χώρας έχει να δουλέψει ανάμεσα σε όλα αυτά τα μικρά ή μεγάλα επιμέρους καθημερινά προβλήματα, να δουλέψει δηλαδή για την ευημερία των πολιτών, και παράλληλα να σταθεί περήφανα και επιδέξια υπερασπιζόμενος τα εθνικά συμφέροντα σε ένα κόσμο που γίνεται αντιληπτός ως ουδέτερος η εχθρικός Εμείς οι έλληνες επιπλέον τον αντιλαμβανόμαστε εθνοκεντρικα και τον μοιράζουμε σε Έλληνες φιλέλληνες και ανθέλληνες.

Γίνετε αντιληπτό νομίζω πόσο απαραίτητος είναι ο κοινός κώδικας επικοινωνίας ανάμεσα στον ηγέτη και στην βάση. Και αυτός ο κοινός κώδικας επικοινωνίας δεν μπορεί παρά να βασίζεται σε ένα ιδεολόγημα. Σε μια ιδεολογία.
Η ιδεολογία μεταδίδεται είτε μέσω της παιδείας (κυρίαρχη ιδεολογία) είτε μέσω άλλων παράλληλων καναλιών της παιδείας που αναπτύσσονται όταν η κοινωνία και οι ανάγκες της υπο αντιπροσωπεύονται στην κυρίαρχη ιδεολογία.

Όταν όμως τα νέα κανάλια και οι δομές που θα αλλάξουν την κατάσταση δεν είναι έτοιμες για να αναλάβουν ιστορική δράση, βρισκόμαστε σε αντίστοιχες με την σημερινή παρακμή καταστάσεις Ζούμε ανάμεσα στα Θεάματα τύπου «ζαχοπουλιαδας» και του Σαρκοζυ.

Ενώ το αίτημα για άρτο μεταφράζεται σε απεργίες για το ασφαλιστικό, για την ακρίβεια, για την μισθολογική πολιτική κινήσεις δηλώσεις και ενέργειες κατά της ΔΕΗ ή του Υπουργού Οικονομίας και οικονομικών ενώ είναι σίγουρο ότι όσο το θέαμα είναι χορταστικό ο άρτος που μπορεί να απουσιάζει δεν λείπει.
Ακόμα και το κίνημα καταναλωτών το οποίο πιστεύω και εργάζομαι, δεν αποτελεί πραγματική αλλαγή ή λύση στην έλλειψη άρτου.
Μοιάζει μάλλον περσότερο αναγκαία προσαρμογή μας στις ανάγκες της σημερινής κατάστασης.
Όταν μια κοινωνία μοιάζει να αναζητά τον άρτο και τα θεάματα και να χορταίνει τότε μοιάζει να έχει χαθεί ο συνεκτικός ιστός της. Σε αυτό το σημείο βρίσκεται πλέον σε πορεία ιστορικών αλλαγών.
Αλλαγές που δεν έχουν αποκρυσταλλωθεί ακόμα στα μάτια μας καθώς εμείς -και εγώ- είμαι μέρος τους προβλήματος.
Αλλαγές όμως που ούτε η κοινωνία τις γνωρίζει αλλά θα τις αποδεχτεί ως σωστές όταν τις ακούσει και τότε θα ξέρουμε και εμείς ότι ήραν σωστές. Στο ενδιάμεσο όποιος ηγέτης θέλει να ξεφύγει και από την παροχή άρτου και ευημερίας προς στους πολίτες και από το να γίνει θέαμα τύπου Σαρκοζυ θα αναζητά τρόπους να καθ οδηγήσει τον κόσμο.

Ο λόγος.

Μοιάζει ο ηγέτης καθοδηγητής που προέρχεται από το παλιό και είναι ηγέτης κάποιου μέρους του παλιού ( πχ ΠΑΣΟΚ), να προσπαθεί να αλλάξει αυτό το παλιό και να το εκ συγχρονίσει με το νέο αλλά και ασαφές που έρχεται και το νιώθουμε αλλά δεν ξέρουμε τι θα είναι.
Αν κάνει λάθος θα το δείξει η νεκροψία ενώ το Βήμα της Κυριακής 27-1-08 σήμερα ζητά από κάποιον να σώσει την πολιτική.

αριστερά

Το χειρότερο που κάνει η αριστερά είναι να θεωρεί ότι ο κόσμος χρειάζεται εκπαίδευση ή καθοδήγηση για να είναι σε θέση να εφαρμόσει τα μοντέλα της. Μοιάζει σε αυτή την άποψη να βρίσκει σύμμαχους της τους κάθε λογής Γκεμπελς στο μυαλό και στην νοοτροπία

Ο λόγος για την πτώση.

Η πτώση του υπαρκτού που λανθασμένα έγινα αποδεκτή και κατανοητή ως επιτυχίας της δύσης και του καπιταλιστικού συστήματος έφερε πολλές άλλαγες στον τρόπο που κάνουμε deal με τα πράγματα.
Πριν από αυτό η εικόνα μεν κυριαρχούσε και πάλι στην πολιτική και το ζητούμενο για την βάση ήταν το κοινό καλό.
Το κοινό καλό μέσα από μια ιδεολογία που γίνονταν αντιληπτή ως μέσο και κυριαρχούσε στις Μάζες. Δεν μου αρέσει αυτό όρος αλλά θα τον χρησιμοποιήσω και ας με συγχωρήσουν οι μάζες.

Το «κοινό καλό» είχε τοποθετηθεί να συμβεί νομοτελειακά είτε με τον ένα είτε με τον άλλο τρόπο Η κάθε ιδεολογία ήταν το μέσο.

Ο ηγέτης είχε μόνη του έννοια να ανήκει η χώρα του κάπου και να πορεύεται με βάση κάποιο σχέδιο προς το «κοινό καλό» που επαγγέλονταν η ιδεολογία του. Όλοι πίστευαν ότι θα συμβεί και απλά διαφωνούσαν για τον δρόμο η τον τρόπο που ήταν ο πιο σύντομος..
Ο μονός λόγος για να μην συμβεί ήταν ο πόλεμος ανάμεσα σε δυο υπερδυνάμεις και μάλιστα ο πυρηνικός.
Οι όροι που χρησιμοποιούνταν ήταν ανάλογοι της εποχής. Στην Ελλάδα των κοινωνικών αποκλεισμών κυριάρχησε ο όρος αλλαγή. Ενώ ο αντιαμερικανισμός -σε κάποια σημεία δικαιολογημένος- αποτέλεσε ένα «διαχρονικό σανό» της μετά-την-πτώση ελληνικής αριστεράς. Ταυτόχρονα και η νομιμοποίηση της ύπαρξης της έκτοτε.
Ένας αντιαμερικανισμός που οδηγείτε στον αντικαπιτιλισμό και εξ αυτού σε αντίθεση με την ελεύθερη οικονομία. Ενώ ένα κλικ παραπέρα βρίσκεται το κράτος πατερούλης που οραματίζεται και ο ολοκληρωτισμός.

Μετά.

Μετά από αυτά και καθώς η πτώση του υπαρκτού εμφανίστηκε ως επιτυχία του καπιταλισμού και της δύσης. Κοινή η πεποίθηση πλέων ότι το «κοινό καλό» θα συμβεί τελικά- (δεν μπορεί δεν μπορεί είναι αδιανόητο το να μην συμβεί για όλους του πολιτικούς τη περασμένης ήδη από τα πράγματα σχολής του ψυχρού πόλεμου) Θα συμβεί με όρους καπιταλισμού.
Έτσι η παγκοσμιοποίηση της οικονομίας η πτώση των συνόρων ή κοινή αγορά εμπορευμάτων και υπηρεσιών ή μεταρρυθμίσεις (δηλαδή η απελευθέρωση των αγορών των απολύσεων των εργασιακών δικαιωμάτων των συλλογικών διαπραγματεύσεων ) ήρθαν νομοτελειακά καθώς κυριάρχησε η πρώτη σχολή του οικονομικού φιλελευθερισμού που ήταν και ο νικητής. Ότι έγινε έγινε

Το νέο.

Το νέο δεν μπορεί να σταθεί απέναντι και κόντρα στην «πρόοδο» που συντελείτε ενώ θα πρέπει να πάψει να υπερασπίζεται κεκτημένα περασμένων γενεών λέει η μια άποψη. Ενώ η άλλη άποψη μας λέει ότι η πρόοδος που συντελείτε είναι στην ουσία πισωγύρισμα σε ένα εργασιακό μεσαίωνα και άρα χρειάζεται να σταθούμε και να κάνουμε ανάχωμα σε κάθε μικρή ή μεγάλη κατάκτηση του εργατικού κινήματος που συντελέσθηκε στο παρελθόν.
Την ίδια στιγμή νέα μέσο αστικά στρώματα έχουν βρεθεί σε θέση αιχμής της οικονομίας και θεωρούν ότι στραγγαλίζονται οι ίδιοι και η επιχειρηματικότητα που ανέπτυξαν με τυχών εφαρμογή τέτοιου είδους πολιτικών προστασίας κεκτημένων. Ενώ βρίσκουν νομιμοποίηση των αιτημάτων για ακόμα περισσότερη απελευθέρωση στην ΕΕ.

Είναι η ΕΕ ο εχθρός;

Όσο η αντικαπιταλιστική αριστερά και η εθνικιστική ακροδεξιά μάχεται την ΕΕ τόσο δεν θα μένει χώρος για ένα μετριοπαθές κόμμα σε αυτό το πεδίο ενώ πρέπει να παραδεχτούμε ότι η Ελλάδα χωρίς την ΕΕ θα ήταν σε πολύ χειρότερη κατάσταση. Παρόλα αυτά υπάρχει χορός εποικοδομητικής κριτικής με στόχο την κοινωνική Ευρώπη!
Η νέα αριστερά είναι το κόμμα της εργασίας που τίθεται αυτόματα ενάντια στην επιχειρηματικότητα;
Πως θα γίνει αυτό όταν χρειάζεσαι την επιχειρηματικότητα για να παραχθεί πλούτος τον οποίο θα προσπαθήσεις να μοιράσεις δίκαια. Τι σημαίνει άραγε κόμμα της εργασίας; Ότι όσοι δεν το ψηφίσουν είναι τεμπέληδες; ότι το ψηφίζουν μόνο όσοι εργάζονται ή και οι εργοδότες. Στέκει αυτός ο διαχωρισμός; Στέκουν τελικά διαχωρισμοί που θα οριοθετούσαν ένα κόμμα; Μαντρί υπάρχει;

Μοιάζει όμως να έχει χρεοκοπήσει ο όρος κοινωνική συνοχή. Αυτό με την σειρά του αποτελεί ένα πολύ καλό σημείο δημιουργίας νέων πολιτικών δομών καθώς ο φόβος και η αποξένωση στις σύγχρονες πόλεις κυριαρχεί.
Παράλληλα εξηγεί το γιατί δεν μπορεί να σταθεί ένας απλοϊκός διαχωρισμός.
Διαχωρισμός όμως που υπάρχει ανάμεσα στον πελάτη του lidl και στον καταναλωτή που στέλνει την υπηρέτρια στο κατάστημα πώλησης βιολογικών προϊόντων και καλλυντικών.

Μπορει;
Μπορώ εγώ ο τριάντα + να υπερασπιστώ κεκτημένα δικαιώματα περασμένων γενεών μπορώ να τα πληρώσω;
Μπορεί να πληρώσει ο 25 αρης τα παιδιά και τα σχολεία άλλων; Η να πληρώνει για την υγεία; Μήπως νοιάζεται για το μέλλον του όταν παλεύει για την οικολογία; Και μήπως μετά όταν ωριμάσει θα γίνει καταπατητής;

Μπορεί ο 60αρης να νοιάζεται πραγματικά για την παιδεία;
Πρέπει λοιπόν να φτιαχτούν κόμματα με βάση τον ηλικιακό προσδιορισμό;
Μήπως εδώ υπάρχει πεδίο δόξης στον νεαρό Τσιπρα;
Μήπως κάποιος πάππους θα αναλάβει να προστατέψει τους παππούδες και τις συντάξεις τους; Θα πρέπει να αναλάβει κάτι τέτοιο;
Μήπως κάποιος θα αναλάβει να προστατέψει τους επιχειρηματίες και την επιχειρηματικότητα; Θα πρέπει να αναλάβει κάτι τέτοιο;
μήπως μιλώ για νέα δομή; Αφού κατάρρευσε η κοινωνία. Μήπως οδηγούμαστε στις μεταμοντέρνες «συντεχνίες».

Μπορεί να σταθεί ένα κόμμα με αυτή την δομή όπου ο πρόεδρος του θα προσπαθεί να καλύψει όλες αυτές στις ανάγκες οι οποίες είναι ανταγωνιστικές; Μήπως στο επόμενο βήμα χρειάζονται συλλογικές προεδρίες απόρροια προγραμματικών δεσμεύσεων και πολιτικών συμμαχιών των συντεχνιών

Σήμερα.
Στην σημερινή κοινωνία ακόμα για λίγο μπορεί να σταθεί μια προσωποπαγής ηγεσία. Αρκεί να έχει και να μπορεί να προσφέρει και θέαμα για να καλύψει την απουσία άρτου

(ανά)Ζητήστε

Το νέο ιδεολόγημα που θα πρέπει να κρύβει μέσα του όλα τα παραπάνω και πολύ περισσότερα.
Δεν είναι καθόλου εύκολο όμως να σταθεί ιδεολογία χωρίς κοινωνία. Μπορούμε να γυρίσουμε ξανά στην κοινωνία και στο κοινωνικό κράτος;
Έχω την αίσθηση πως όχι. Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω παρά μόνο εάν βρει μπροστά του ένα πανίσχυρο φράγμα όπως ένας πόλεμος.
Υπάρχει όμως ένα κενό που πρέπει να καλυφθεί και θα καλυφθεί στην ειρήνη από τις κάθε λογής συντεχνίες που ισως είναι τα επόμενα βήματα.

"http://papaioannou.wordpress.com/

papaioannou

Αριθμός μηνυμάτων : 21
Ηλικία : 45
Registration date : 27/01/2008

Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://www.papaioannou.wordpress.com

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή


 
Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτή
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης