ΘΕΛΟΥΜΕ

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω

ΘΕΛΟΥΜΕ

Δημοσίευση  allazoume Την / Το 16/1/2008, 13:51

Η ΑΛΛΑΓΗ που ΘΕΛΟΥΜΕ είναι ΑΝΑΓΚΑΙΑ, ΚΑΙΝΟΤΟΜΑ, ΣΥΝΘΕΤΙΚΗ,
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ

ΘΕΛΟΥΜΕ ένα περιεχόμενο "παιδείας" στην ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ, ΘΕΛΟΥΜΕ ΔΑΣΚΑΛΟΥΣ που να γνωρίζουν τόσα ώστε να "μαθαίνουν" και στους γονείς, σχολεία που να μην είναι φυλακές, αυλές που να μην είναι "τσιμέντο", ένα ΑΝΟΙΧΤΟ στην κοινωνία ΣΧΟΛΕΙΟ, ελεύθερη εισαγωγή σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης και αντικειμενική αξιολόγηση διδασκόντων και διδασκομένων που να καθορίζει την συνέχεια.ΘΕΛΟΥΜΕ την απομυθοποίηση του πτυχίου, την ανταγωνιστική προς τα ιδιωτικά και τα ξένα ιδρύματα ποιότητα σπουδών, την αναγνώριση και αναβάθμιση της τεχνικής παιδείας, το τέλος των παρασχολείων, των φροντιστηρίων, των χαμένων μαθημάτων, των χρόνων, των χιλιάδων εκπαιδευτικών ωρών.

ΘΕΛΟΥΜΕ φτηνό και γρήγορο ιντερνετ για την εκπαίδευση, έναν υπολογιστή για κάθε μαθητή, ΘΕΛΟΥΜΕ επένδυση στην έρευνα, το μυαλό των νέων, τις δυνατότητες των ακαδημαϊκών.

ΘΕΛΟΥΜΕ πράγματα ΑΠΛΑ, ΕΝΤΙΜΑ, ΚΑΤΑΝΟΗΤΑ. ΘΕΛΟΥΜΕ επιτέλους τα ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ!!!

allazoume

Αριθμός μηνυμάτων : 46
Registration date : 16/01/2008

Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ, ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΓΝΩΣΗ

Δημοσίευση  DimKaramitsas Την / Το 17/1/2008, 18:08

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ, ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΓΝΩΣΗ: ΜΙΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΓΙΑ ΜΙΑ ΘΕΛΚΤΙΚΗ, ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ

από το blog http://dialogoskoinonia.wordpress.com/

Για τις ανάγκες του παρόντος κειμένου θα αποκαλέσουμε «παιδεία»[1] , το τμήμα της που αποτελεί αντικείμενο του εκπαιδευτικού συστήματος και σε αυτό αναφέρεται από την άποψη της παροχής ειδικών επιλεγμένων γνώσεων. Η γνώση ως ευρύτερη έννοια περιλαμβάνει το σύνολο της πληροφορίας που τίθεται υπόψη του ανθρώπου ώστε να κατανοήσει και γνωρίσει το σύνολο των υλικών και άϋλων στοιχείων που βρίσκονται παντού γύρω του.

Η «παιδεία» στην Ελλάδα παρέχεται κατά βάση μέσα από ένα οργανωμένο σύστημα που λειτουργεί υπό την κρατική μέριμνα ή εποπτεία. Νομίζω πως θα ήταν ανεδαφικό σήμερα να θέσουμε, ως θέμα προς διερεύνηση, το, εάν θα ήταν προτιμότερη η ατομική και όχι ομαδική παιδεία, δηλ. η μόρφωση του καθενός με τον τρόπο και το περιεχόμενο που αυτός θέλει και εάν θέλει.

Η «παιδεία» αποτελεί κοινωνικό αγαθό υψίστης και ουσιώδους σημασίας και το μέγιστο πνευματικό αγαθό που μπορεί και οφείλει να παρέχει ένα κράτος στους πολίτες του. Είναι παράλληλα, η παιδεία, μια προετοιμασία του μέλλοντος μιας χώρας, καθώς κατά βάση αναφέρεται στη νέα γενιά.

Πολλά, πάμπολλα θα μπορούσε να γράψει κανείς για την παιδεία και όσα μπορεί να προσφέρει, αλλά θέμα μου είναι οι παθογένειες που αυτή εμφανίζει. Είναι γνωστό σε όλους ότι η εκπαιδευτική διαδικασία δεν είναι μια διαδικασία εύκολη για τον μαθητή, απαιτεί προσήλωση και ιδιαίτερο κόπο. Συνδεόμενη με το σύστημα εισαγωγής στην τριτοβάθμια βαθμίδα της (Α.Ε.Ι. , Α.Τ.Ε.Ι.) και με την προσδοκία για επαγγελματική και κοινωνική ανέλιξη, γίνεται υπόθεση ιδιαίτερα αγχώδης για τους μαθητές και τις οικογένειές τους.

Σε μια κοινωνία όπως αυτή που περιέγραψα στο «όραμα του δημοκρατικού σοσιαλισμού» ο προβληματισμός θα ήταν εντελώς διαφορετικός, εάν τελικά υπήρχε … .

Η πραγματικότητα της παιδείας στην χώρα μας, σήμερα, είναι ιδιαίτερα προβληματική, ζοφερή θα έλεγα και για αυτή, αν και δεν είμαι εκπαιδευτικός, θα ήθελα να καταθέσω κάποιες απόψεις μου.

1. Ένα ζήτημα που χρόνια με απασχολεί και απασχολεί και το σύνολο των εμπλεκομένων προσώπων είναι το γεγονός ότι το σχολείο όχι μόνο δεν είναι θελκτικό για τους μαθητές, αλλά είναι και εντελώς απωθητικό, εντελώς αρνητικό για αυτούς. Είναι σαφές και δεν πρέπει να υπάρχουν βάσιμες αντιρρήσεις ότι το εκπαιδευτικό σύστημα λειτουργεί για την συντριπτική πλειοψηφία των μαθητών (αλλά και φοιτητών – σπουδαστών) ως καταναγκαστικό καταπιεστικό έργο. Είναι επίσης ευνόητο ότι η αντιμετώπιση αυτή του σχολείου – εκπαιδευτικού συστήματος δημιουργεί σαφές πρόβλημα στην μάθηση, στην λήψη της γνώσης, καθώς το σχολείο αποτελεί πλήρως αρνητικό δεδομένο και ενασχόληση για τους μαθητές.

2. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να κατανοηθεί ότι υφίσταται μια χαώδης λογική αντίφαση: από την μία πλευρά υπάρχει η παροχή γνώσεων, την οποία θα έπρεπε οι μαθητές να αντιμετωπίζουν θετικά , από την άλλη υπάρχει αυτό που ήδη αναφέρθηκε, η αρνητική καταπιεστική εικόνα της εκπαιδευτικής διαδικασίας στο μυαλό των μαθητών. Η αντίφαση αυτή δεν προκαλείται βέβαια από μόνη της, αλλά για να δώσουμε λύσεις θα πρέπει να την αναλύσουμε ως προς τις αιτίες της.

3. Απομόνωση αμειγώς υποκειμενικών παραγόντων. Στην αρνητική – μη θελκτική θεώρηση του σχολείου είναι σαφές ότι υπεισέρχονται αμειγώς υποκειμενικοί παράγοντες που αφορούν τον καθένα μαθητή. Οι παράγοντες, μπορεί να ξεκινούν από προσωπικά ζητήματα υγείας (ψυχικής, διανοητικής ή σωματικής) και να καταλήγουν σε ζητήματα οικογενειακών, κοινωνικών ή άλλων ατομικών επιρροών. Είναι σαφές ότι το ζήτημα αυτό είναι καθαρά ατομικό και θέμα συνολικής ή ατομικής μέριμνας φυχολογίας, ψυχιατρικής ή ιατρικής. Σκοπός όμως δεν είναι να μιλήσουμε για αυτά τα φαινόμενα που πολλές φορές επιδιώκεται να αντιμετωπιστούν με την δημιουργία ειδικών σχολείων ή την ψυχολογική υποστήρικη, σκοπός είναι να σταθούμε στο φαινόμενο ως φαινόμενο συνολικής αντίληψης – θέσης των μαθητών.

4. Η απόκτηση γνώσεων είναι ένα ζητούμενο που χρήζει κόπο από τους μαθητές, οι διδασκόμενοι πρέπει να πιέσουν τους εαυτούς τους για να μάθουν. Αυτό δημιουργεί μία καταρχήν αρνητική στάση, η οποία όμως θα έπρεπε να εκμηδενίζεται από όσα προσφέρει η γνώση στον άνθρωπο, η επιβράβευση, η ευχαρίστηση που έρχεται από την κατοχή της γνώσης είναι πολύ ανώτερη ως συναίσθημα από τον «κόπο» που κάποιος καταβάλλει για να φθάσει ως το σημείο αυτό. Με τον τρόπο αυτό όταν γνωρίζεις ότι θα φθάσεις στην γνώση αίρεται ευθύς εξαρχής κάθε πιθανό αρνητικό στοιχείο – πρόθεση. Αναρωτήθηκε κανείς γιατί οι μαθητές διαβάζουν άνετα και ευχάριστα βιβλία που τους προσφέρουν σειρά εξωσχολικών γνώσεων και όχι τα σχολικά τους βιβλία;

5. Αναλύοντας τους πιθανούς παράγοντες αυτής της «παθογένειας» του εκπαιδευτικού συστήματος θα πρέπει να αναφερθώ πρωτίστως στον καταπιεστικό εξουσιαστικό χαρακτήρα της σχέση διδάσκοντα – διδασκόμενου. Το εξουσιαστικό φαινόμενο αυτό όταν ξεπερνά τα όρια του σεβασμού, δημιουργεί όπως κάθε δράση και την αντίστοιχη αντίδραση, όταν η δράση είναι έντονη και αδικαιολόγητη, το ίδιο έντονη είναι και η αντίδραση του μαθητή, με τελικό, έσχατο όριο πέραν της σύνδεσης της καταπίεσης με την γνώση, αυτό της ολικής άρνησης της γνώσης και του σχολείου.

6. Πέραν όμως του φαινομένου αυτού που εξαρτάται και από την διοικητική προσέγγιση της ρύθμισης της σχέσης διδάσκοντα – διδασκόμενου, το ίδιο το σχολείο λειτουργεί καταπιεστικά για τους μαθητές. Τα σχολεία έχουν μετατραπεί σε συνεχή εξεταστικά κέντρα, στα σχολεία αντικείμενο της λειτουργίας τους δεν αποτελεί η λήψη γνώσης, αλλά η λήψη ενός καλού βαθμού, η επιτυχία στις εξετάσεις, ο κακώς εννοούμενος ανταγωνισμός μεταξύ των μαθητών, η είσοδος στα Α.Ε.Ι. και εν τέλει η πιθανή επαγγελματική αποκατάσταση. Το σχολείο έχει ξεστρατίσει από τον αντικειμενικό του σκοπό που είναι η προσφορά γνώσης, εάν θέλετε και ευρύτερης παιδείας και μόρφωσης κάθε είδους και έχει μετατραπεί σε ένα καταπιεστικό εξουσιαστικό μηχανισμό που ταλανίζει τους μαθητές και τους θέτει ευθύς εξαρχής ενώπιον ενός πρώιμου κοινωνικού και ατομικού δαρβινισμού που έχει ως στόχο της επιλογή των «καλύτερων», των πιο ευπροσάρμοστων κατ’ εμέ στις ανάγκες της αγοράς. Ο άγριος ανταγωνισμός ξεκινά κιόλας από την 1η τάξη του Δημοτικού και γιγαντώνεται στην πορεία, καθώς στόχος του σχολείου δεν είναι να μάθουν όλοι, αλλά να ξεχωρίσουν και διαβαθμιστούν οι μαθητές. Αυτός είναι ένας αρνητικός παράγοντας για τον οποίο οι μαθητές βλέπουν αρνητικά το σχολείο, μέσα μάλιστα από την κοινωνική συντροφικότητα που αναπτύσσουν μεταξύ τους. Ο «καλός μαθητής» για τα επίσημα σχολικά – καθηγητικά πρότυπα δεν είναι ο μαθητής που μπορεί να κατανοήσει, αλλά ο μαθητής «φυτό» που αποστηθίζει κάθε ανούσια πληροφορία και επιτυγχάνει στις εξετάσεις. Την αντίφαση γνώσης – εξετάσεων («φυτού») αντιλαμβάνονται ακόμα και υποσυνείδητα οι μαθητές που αρνούνται να συναινέσουν και να αποδεχθούν μια τέτοια λειτουργία του εκπαιδευτικού συστήματος.

7. Φαινόμενο με διαφορετική βάση είναι αυτό της επιβολής άχρηστων, χωρίς ουσία εξειδικευμένων γνώσεων. Το υπάρχον εκπαιδευτικό σύστημα με την λειτουργία του ως εξεταστικού κέντρου διαλογής μαθητών, αλλά και προκειμένου να βολέψει σε φροντιστηριακά μαθήματα τους χιλιάδες άνεργους καθηγητές που παράγει, ακόμα εάν θέλετε και για να ενισχύσει την ταξική ανισότητα του εκπαιδευτικού συστήματος[2] φορτώνει τα σχολικά προγράμματα με μία σειρά ανούσιων μαθημάτων και κυρίως με ειδικές «γνώσεις» - πληροφορίες που δεν έχουν καμία απολύτως ή έστω ελάχιστη πραγματική αξία, που δεν αφορούν την γνώση αυτή καθεαυτή αλλά τον επιλεκτικό δοαχωρισμό και την λειτουργία του. Τον μαθητή είναι ευνόητο ότι δεν μπορεί να τον ενδιαφέρει ως γνώση η άσκηση χημείας που επιβάλλει ως στοιχείο την αντίδραση Ψευδαργύρου, Καλίου, Χρωμίου και Χλωρίου. Δεν πρόκειται για γνώση που μπορεί να έχει θελκτική αντιμετώπιση από τους μαθητές, αλλά λειτουργεί ως βάσανο μόνο, καθώς δεν παρέχει την ευχαρίστηση της πραγματικής κατανόησης και της επίγνωσης. Ετσι η «γνώση» χάνει το θελκτικό ουσιαστικό της νόημα, δεν προσφέρει και δεν αποτελεί εξήγηση του κόσμου για τους μαθητές, αλλά παραμένει βάσανος με μόνο σκοπό την βαθμολογική, κοινωνική, εμπορική διαλογή.

8. Ένα επίσης αρνητικό φαινόμενο που θα ήθελα να επισημάνω και αφορά και την προετοιμασία συγκροτημένων ή μη ανθρώπων είναι η μη ύπαρξη ολοκληρωμένων γνωσιακών αντικειμένων – βιβλίων, αλλά η πολυδιάσπασή τους στην παροχή μερικών ειδικών γνώσεων, ακόμα και αντι-λογικής (π.χ. ο Ελέφαντας που είναι πράσινος και πετά ελικόπτερο που είναι βάρκα … !!!) πριν διδαχή της λογικής και του επιστητού.

9. Θυμήθηκα πρόσφατα με άλλους συμμαθητές μου «τα Ψηλά Βουνά» του Ζαχ. Παπαντωνίου, ως το μοναδικό αναγνωστικό που θυμόμαστε από τα σχολικά μας χρόνια, το εντυπωσιακό είναι ότι όλοι θυμόμασταν το ίδιο βιβλίο. Αντίστοιχα θυμόμασταν μόνο με καλές αναμνήσεις τους ελάχιστους καθηγητές που εισέρχονταν στην ανάλυση και εξήγηση των φαινομένων και γνώσεων που δίδασκαν στην κριτική τους θεώρηση και δεν βαθμολογούσαν ως διαχωριστικές μηχανές εργοστασίου. Το μάθημα με αυτούς ήταν απόλαυση …, ήταν χαρά. Χαρά της επαφής με την γνώση, με την ανάλυση, την σύνθεση και την πραγματικά βαθειά κατανόηση των φαινομένων, το μάθημα με αυτούς προσέφερε πραγματικά την χαρά της γνώσης.

10. Κάπου εκεί θα ήθελα να καταλήξω με τις προτάσεις μου. Για να γίνει το σχολείο, σχολείο γνώσης, για να αποκτήσει πραγματική αξία και να είναι θελκτικό για τους μαθητές, θα πρέπει να αποκτήσει διαφορετική δομή λειτουργίας και διαφορετικούς στόχους. Θα πρέπει πρώτα από όλα να παύσει να είναι καταπιεστικό ως σύστημα εξουσίας στρατιωτικού τύπου και να βασίζεται στον σεβασμό που προέρχεται από την γνώση. Θα πρέπει το σχολείο να παύσει να είναι κρεατομηχανή ευαίσθητων παιδικών ψυχών που αποβλέπει στον διαχωρισμό των οικονομικά πιο εκμεταλλεύσιμων από το υπάρχον σύστημα. Θα πρέπει το σχολείο να είναι σχολείο και πηγή δημοκρατίας, πηγή ουσιαστικής εκπαίδευσης και γνώσης, σχολείο συλλογικής εργασίας, ένα σχολείο θελκτικής και ουσιαστικής γνώσης.


11. Τι θα πρότεινα, πέραν όσων προκύπτουν από τα ανωτέρω και χωρίς πολλά έξοδα:

- Τροποποίηση – πραγματική μεταρρύθμιση του εκπαιδευτικού συστήματος με αλλαγή φιλοσοφίας, ώστε το σχολείο να αποτελεί σχολείο γνώσης και όχι εξεταστικό κέντρο εισαγωγικό για τα Α.Ε.Ι. .

- Αλλαγή του διοικητικού οργανογράμματος των σχολείων, ώστε να καταστούν πιο ανοικτά και δημοκρατικά, κατάργηση του θεσμού της αποβολής και των πειθαρχικών κυρώσεων και αντικατάστασή τους από θεσμούς που προβάλλουν την γνώση, π.χ. μια εργασία που παρουσιάζεται στους συμμαθητές σχετική με το αντικείμενο που προκάλεσε την έπιβολή της μελέτης. Συναπόφαση από τους συμμαθητές για την επιβολή της.

- Συγγραφή ή επιλογή βιβλίων που έχουν αρχή, μέση και τέλος, που αποτελούν ενότητα γνώσης και όχι αποσπάσματα … (αποσπασματική γνώση), φλιναφήματα ή άνωθεν επιβολές άποψης.

- Τροποποίηση – αλλαγή του αντικειμένου των βιβλίων μαθημάτων, ώστε οι μαθητές να μην γίνονται αποδέκτες, αποστηθιστές – ψιττακιστές άχρηστων ειδικών γνώσεων, αλλά πρωτίστως να μαθαίνουν και να κατανοούν την ουσιαστική σημασία κάθε μαθήματος, την έννοια της κοινωνικής – γνωσιακής του χρησιμότητας, την ανάλυση και την σύνθεση ως μέσο κατανόησης και χρήσης της γνώσης, κριτική προσέγγιση του γνωστικού αντικειμένου.

- Αλλαγή του θεσμού των εξετάσεων – αποστήθισης άχρηστων ειδικών γνώσεων. Αντικατάσταση των εξετάσεων - διαγωνισμάτων από ελεύθερες μελέτες ανάλυσης και σύνθεσης πάνω στο γνωστικό αντικείμενο, που παρουσιάζουν οι μαθητές στους συμμαθητές του, πιθανόν και σε μεγαλύτερο κοινό. Κριτική συζήτηση και αξιολόγηση των μελετών και από τους ίδιους τους μαθητές. Εισαγωγή συλλογικών μελετών και συλλογικών κοινωνικών δράσεων.

- Τροποποίηση των εκπαιδευτικών προγραμμάτων, κατάργηση μαθημάτων χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο, εισαγωγή νέων μαθημάτων που βοηθούν στην εμβάθυνση της διαδικασίας ανάλυσης – σύνθεσης, κατανόησης και κριτικής σκέψης. Μαθήματα πολιτισμού, δημοκρατίας και ουσιαστικής κοινωνικής σκέψης. Δυνατότητα των μαθητών και των εκπαιδευτικών στην από κοινού διαμόρφωση τους εκπαιδευτικού προγράμματος.

- Εξασφάλιση ελάχιστου ελεύθερου χρόνου για τους μαθητές με ευθύνη του σχολείου.


Περιμένοντας και τις δικές σας προτάσεις θαρρώ ότι οι τροποποιήσεις – αλλαγές αυτές είναι αναγκαίες, θαρρώ ότι μπορούν να συμβάλουν ουσιαστικά στην διαμόρφωση ενός ανοικτού, δημιουργικού και θελκτικού για τους μαθητές σχολείου.

DimKaramitsas

Αριθμός μηνυμάτων : 95
Registration date : 17/01/2008

Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://dialogoskoinonia.wordpress.com/

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Παιδεία με περιεχόμενο

Δημοσίευση  petman Την / Το 30/1/2008, 20:36

Η Παιδεία αποτέλεσε και αποτελεί κατά γενική ομολογία, έναν από τους σημαντικότερους τομείς στη πολιτική των σύγχρονων κρατών. Το εκπαιδευτικό σύστημα εκφράζει την συνολική αντίληψη μιας πολιτείας και μιας κοινωνίας για το μέλλον της, μέσα από το μοντέλο, τους στόχους, το επίπεδο και την ποιότητα της παρεχόμενης εκπαίδευσης.

Είναι προφανές ότι το εκπαιδευτικό σύστημα παίζει επίσης καταλυτικό ρόλο στη διαμόρφωση της κοινωνίας του μέλλοντος. Το σχολείο αποτελεί το πιο βασικό μηχανισμό κοινωνικοποίησης των παιδιών, το μοναδικό οργανωμένο σύστημα παροχής ερεθισμάτων, γνώσεων και κατευθύνσεων για τα παιδιά και τους εφήβους.
Ο ρόλος του σχολείου ως μηχανισμός κατανόησης του κοινωνικού περίγυρου και ως αφετηρία για τις βασικές
αναζητήσεις των νέων είναι ιδιαίτερα σημαντικός.

Συνεπώς από κοινωνική σκοπιά το εκπαιδευτικό σύστημα πρέπει να έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Οφείλει να στηρίζεται στην αρχή των «ανοιχτών οριζόντων», και της γενικής ισότιμης εκπαίδευσης. Οφείλει να παρέχει τις βάσεις, προκειμένου ο νέος να διαμορφώνει μια ολοκληρωμένη προσωπικότητα και να εντάσσεται ως πολίτης στο κοινωνικό σύνολο. Το εκπαιδευτικό σύστημα δεν μπορεί να έχει ως σκοπό να διαμορφώνει μόνο εξειδικευμένους ή ανειδίκευτους εργαζόμενους, υπαλλήλους, καταναλωτές, ή ατομικά υποκείμενα αποξενωμένα από το κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι.

Το εκπαιδευτικό σύστημα οφείλει να διαμορφώνει τις προϋποθέσεις όχι μόνο για την οικονομική ανάπτυξη μιας κοινωνίας, αλλά κυρίως να θέτει τις βάσεις για τη βελτίωση και τον μετασχηματισμό της κοινωνίας, καλλιεργώντας: την αμφισβήτηση, τον προβληματισμό, τον διάλογο, την αντιπαράθεση επιχειρημάτων, την συνεργασία και τη συμμετοχή και να συμβάλλει στην αναβάθμιση του πνευματικού και νοητικού επιπέδου των μαθητών.

Το εκπαιδευτικό σύστημα πρέπει να σχεδιάζεται ώστε να αμβλύνει τις κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες, να περιορίζει τις μαθησιακές δυσκολίες και ουσιαστικά όχι μόνο να δίνει ίσες ευκαιρίες, αλλά να δίνει και ισοδύναμα νοητικά και γνωστικά εφόδια. Πρέπει να ενισχύει τους νέους με γνώσεις για να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις της σύγχρονης κοινωνίας.

Το εκπαιδευτικό σύστημα επιβάλλεται να ανοίγει ορίζοντες πολιτικής και κοινωνικής αναζήτησης για το μοντέλο της κοινωνίας μας. Οφείλει να συμβάλει στην αντιστροφή του κλίματος του άκρατου ατομικισμού, του ανταγωνισμού, της κοινωνικής αναισθησίας και της απομόνωσης. Να καλλιεργεί ευαισθησία για τους αδύνατους, να συμβάλει στη καταπολέμηση του ρατσισμού (φύλλου, θρησκείας, χρώματος, εθνικότητας, καταγωγής, οικονομικής κατάστασης, σεξουαλικής διαφορετικότητας, κλπ), να ενδυναμώνει την ανεκτικότητα, να καλλιεργεί την οικολογική συνείδηση και την περιβαλλοντική ευαισθησία, να οχυρώνει τους νέους έναντι των σειρήνων του καταναλωτισμού και της άκρατης υλικής ευμάρειας. Να εφοδιάζει του νέους με κριτικό πνεύμα για να μπορούν να αναζητούν την αλήθεια «πίσω από τα γράμματα» και να αμφισβητούν και να κρίνουν ότι σερβίρεται ως αλήθεια, ως «είδηση», ή ως γεγονός.

Παράλληλα είναι αδιανόητη η αποσύνδεση του εκπαιδευτικού συστήματος από το οικονομικό μοντέλο οργάνωσης κάθε κοινωνίας. Το οικονομικό μοντέλο, όμως δεν μπορεί και δεν δικαιούται να παρεμβαίνει στις παιδαγωγικές αρχές, στην ανάγκη ομαλής κοινωνικοποίησης και στην διαμόρφωση ολοκληρωμένης και ισχυρής προσωπικότητας.

Οι οικονομικές-αναπτυξιακές ανάγκες μιας χώρας και μιας κοινωνίας πρέπει να εκτιμώνται στη διαμόρφωση του γνωστικού περιεχομένου συγκεκριμένων μαθημάτων, στα ερεθίσματα, που δίνονται κατά την εκπαιδευτική διαδικασία (ευγενής άμιλλα, καταπολέμηση «υπαλληλικής» νοοτροπίας, βολέματος), την νοοτροπία που καλλιεργεί το εκπαιδευτικό σύστημα (δημιουργικότητα, ευρηματικότητα, επιχειρηματικότητα) και τον επαγγελματικό προσανατολισμό.

Ειδικότερα η Τριτοβάθμια εκπαίδευση οφείλει να συμπληρώνει, να αναβαθμίζει και να ολοκληρώνει την πορεία που περιγράψαμε παραπάνω. Ο νέος φοιτητής δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται από το Πανεπιστήμιο ως «εξειδικευμένο εργαλείο» για την οικονομία και την αγορά.
Οφείλει να αντιμετωπίζεται ως άνθρωπος-πολίτης-επιστήμονας που πάνω από όλα πρέπει να σκέφτεται και να μαθαίνει, να αναζητά και να προβληματίζεται, να συνεργάζεται και να συνδιαμορφώνει με συλλογικούς όρους, τη κοινωνία που πρόκειται να ζήσει. Ουσιαστικά το πανεπιστήμιο οφείλει να αντιμετωπίζει το νέο ως προσωπικότητα και όχι ως «συσσωρευτή» γνώσεων που ‘αύριο’ θα «αγοράσει» κάποιος εργοδότης.

Έτσι το πανεπιστήμιο, ως ο μοναδικός χώρος, όπου προστατεύεται απόλυτα η αναζήτηση, η αμφισβήτηση, η έρευνα, ως ο μοναδικός κοινωνικός μηχανισμός που έχει κατοχυρώσει το δικαίωμα να αμφισβητεί την κυρίαρχη ιδεολογία και να εκκολάπτει νέες ιδεολογίες, κινήματα και επαναστάσεις, οφείλει σήμερα, όχι μόνο να μην απεμπολήσει, αλλά και να διευρύνει αυτό του τον ρόλο.
Το σύγχρονο ολοκληρωμένο πανεπιστήμιο δεν μπορεί να είναι μόνο μηχανισμός αναζήτησης μιας στείρας επιστημονικής αλήθειας ή της νέας γνώσης. Το σύγχρονο πανεπιστήμιο οφείλει να έχει κοινωνικές, ιδεολογικές και ηθικές αναφορές. Οφείλει να διαμορφώνει το κοινωνικό μοντέλο και να αναζητά τη χρησιμότητα της επιστημονικής έρευνας για τη κοινωνία, ως σύνολο, και τον άνθρωπο, ως είδος μέσα σε ένα εύθραυστο οικοσύστημα και όχι για επιμέρους οικονομικά-κοινωνικά συμφέροντα.

Στα πλαίσια αυτά το ελληνικό-ευρωπαϊκό πανεπιστήμιο δεν μπορεί να είναι ένας «μηχανισμός ιδιωτικοοικονομικής» και ανταγωνιστικής λειτουργίας. Δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με κριτήρια «παραγωγικότητας» του επιστημονικού προσωπικού και «αποδοτικότητας» της έρευνας. Ταυτόχρονα όμως δεν μπορεί να διατηρεί ιδιότυπη ασυλία που να επιτρέπει αυθαιρεσίες, αντικοινωνικές ή αντιδημοκρατικές συμπεριφορές και σπατάλη δημοσίων-κοινωνικών πόρων.

Το Πανεπιστήμιο είναι η κορωνίδα του εκπαιδευτικού συστήματος και ταυτόχρονα η αφετηρία κάθε μοντέλου εκπαίδευσης, αφού από τα σπλάχνα του προέρχονται οι εκπαιδευτές του αύριο. Έτσι η σημασία του στη σύγχρονη κοινωνία είναι μεγαλύτερη από ένα απλό μηχανισμό παραγωγής πτυχίων ή ένα σύστημα ανάσχεσης της ανεργίας, ή μια δομή επιφανειακής (σε επίπεδο διακήρυξης) άμβλυνσης των κοινωνικών ανισοτήτων.

Στο σύγχρονο ελληνικό πανεπιστήμιο καθίσταται επιτακτική η ανάγκη αναβάθμισης του πνευματικού-πολιτιστικού του ρόλου, μέσα από την ενίσχυση των ανθρωπιστικών επιστημών και τη διάχυση τους στις υπόλοιπες επιστήμες. Το Πανεπιστήμιο οφείλει να είναι ο πρώτος εκπαιδευτικός σχηματισμός που θα πολεμήσει την μονομέρεια, την απόλυτη εξειδίκευση, την αποστείρωση και την τεμαχισμένη-εύπεπτη γνώση. Η ανάγκη για καλλιέργεια της διεπιστημονικότητας και του φιλοσοφικού και κοινωνιολογικού προβληματισμού είναι έντονη.

Όλοι γνωρίζουμε ότι ιδιαίτερα σήμερα είναι επιτακτική η ανάγκη για την διαμόρφωση ενός Ενιαίου Χώρου Ανώτατης Εκπαίδευσης & Έρευνας σε Ευρωπαϊκό επίπεδο. Κατανοούμε ότι οι διεθνείς οικονομικές εξελίξεις και η κοινή ευρωπαϊκή αγορά επιβάλουν την σύνδεση των εκπαιδευτικών συστημάτων των κρατών μελών και κάνουν επιτακτική την ανάγκη αυτά να είναι συμβατά μεταξύ τους.

Σε κάθε περίπτωση όμως διεκδικούμε αυτή η συμβατότητα και ομοιογένεια να μη σημαίνει ταύτιση. Η Ελλάδα έχει να κερδίσει πολλά από την ενοποίηση των εκπαιδευτικών συστημάτων, αρκεί να μη μιλάμε για ισοπέδωση. Όλοι γνωρίζουμε ότι είμαστε στις τελευταίες θέσεις στις δαπάνες για τη Παιδεία και την Έρευνα. Άρα είναι προφανές ότι αν θέλουμε να συμβάλουμε σα χώρα στη συνολική αναβάθμιση του ευρωπαϊκού εκπαιδευτικού μοντέλου και στον βελτίωση της θέσης της Ευρώπης στο διεθνή ανταγωνισμό επιβάλλεται η αύξηση των πόρων.

H συνολική ευρωπαϊκή στρατηγική πρέπει να αντιμετωπίζει το εκπαιδευτικό σύστημα όπως περιγράψαμε και η Ελλάδα οφείλει να δώσει μάχη γι αυτό. Προφανώς σε αυτά τα πλαίσια δεν είναι αποδεκτή η αγγλοσαξονικού τύπου αντίληψη ότι η Παιδεία είναι άλλη μια υπηρεσία η οποία μπορεί να παρέχεται με ανταγωνιστικό ή αγοραίο τρόπο, με σχέση κόστους παραγωγής-κέρδος-τιμή κατανάλωσης και προσφοράς-ζήτησης. Η Παιδεία και γενικά η γνώση ή έρευνα και τα παράγωγα τους, είναι δημόσιο κοινωνικό αγαθό. Πρέπει να είναι ισότιμα προσβάσιμα σε όλους.

Συνεπώς από τα παραπάνω συμπεραίνουμε ότι υπάρχει η ανάγκη για ένα νέο μοντέλο ελληνικού πανεπιστημίου. Ένα πανεπιστήμιο που οφείλει να είναι συλλογικό, δημοκρατικό, αυτοδιοικούμενο, διαφανές, κοινωνικοποιημένο, δημιουργικό, απελευθερωμένο, υπεύθυνο και χρήσιμο για όλους.
Με βάση αυτές τις ιδέες και αρχές μπορούμε κατανοήσουμε γιατί η πολιτική της δεξιάς Διακυβέρνησης είναι επικίνδυνη για τη νέα γενιά και το μέλλον της χώρας μας. Έτσι επιβάλλεται ένα προοδευτικό κίνημα πολιτών να αντισταθεί και να πολεμήσει όλα όσα σχεδιάζει και υλοποιεί η Νέα Δημοκρατία σήμερα.

Ο προοδευτικός χώρος μπορεί με βάση αυτές και άλλες ιδέες να διαμορφώσει τις θεσμικές παρεμβάσεις και τις λειτουργικές ρυθμίσεις που απαιτούνται για ένα νέο ελληνικό πανεπιστήμιο σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκής αντίληψης εκπαιδευτικό σύστημα. Παρεμβάσεις που πρέπει να εμπεριέχουν και να στηρίζουν τις ιδέες της διαφάνειας, της κοινωνικής λογοδοσίας, της αποκέντρωσης, της δημιουργικής συνεννόησης και της δημοκρατίας.


Έχει επεξεργασθεί από τον/την στις 31/1/2008, 02:48, 1 φορά

petman

Αριθμός μηνυμάτων : 20
Ηλικία : 42
Location : Iraklio - Crete
Registration date : 26/01/2008

Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://www.mgpetrakis.blogspot.com

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Νέο Εκπαιδευτικό Σύστημα

Δημοσίευση  petman Την / Το 30/1/2008, 20:38

Ειδικότερα για το σχολείο και το "πλάνο μετάβασης" στο Πανεπιστήμιο...

Εδώ και πολλά χρόνια επικρατεί μεγάλος προβληματισμός για το ρόλο του Λυκείου σήμερα και τη συνεχή απαξίωση του και τη μετατροπή του απλώς σε κύκλο προ-πανεπιστημιακής εκπαίδευσης. Είναι πιστεύω προφανές ότι ο ρόλος του Λυκείου πρέπει να ενισχυθεί και να αποκτήσει αυτόνομα χαρακτηριστικά. Το Λύκειο (δεύτερος κύκλος βασικής εκπαίδευσης) οφείλει να εξυπηρετεί διακριτούς παιδαγωγικούς, κοινωνικούς και μαθησιακούς στόχους ενταγμένους, σε μια 10ετη υποχρεωτική εκπαίδευση (δυο κύκλων συνολικά!)
Σήμερα οι συνθήκες είναι ώριμες να μιλήσουμε για τη συνολική αναμόρφωση του εκπαιδευτικού συστήματος και να σχεδιάσουμε ξανά τους στόχους, τη διάρθρωση, τη δομή και τη διοίκηση του. Αυτή τη στιγμή υπάρχει μια στρεβλή πορεία η οποία οφείλεται στην υποχρηματοδότηση και την έλλειψη ποιότητας και ενισχύεται από τον συγκεντρωτισμό, το βόλεμα και τις συντεχνιακές λογικές που επικρατούν.

Σε ότι αφορά το σύστημα εισαγωγής νομίζω ότι δε μπορούν να υπάρξουν δραματικές αλλαγές αν δεν αλλάξει συνολικά τόσο η δομή της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης όσο και αν δεν ενισχυθούν οι υποδομές σε επίπεδο Ανώτατων Ιδρυμάτων. Έτσι μια σοβαρή μεταρρύθμιση μπορεί να υλοποιηθεί μόνο μετά από τετραετή-πενταετή σοβαρή επένδυση και συστηματική προετοιμασία της σχολικής και πανεπιστημιακής κοινότητας.
Οι στόχοι είναι σε όλους γνωστοί και διέρχονται μέσα από τη παροχή γενικής εκπαίδευσης, την καλλιέργεια κριτικού πνεύματος, τη παροχή συγκεκριμένων ερεθισμάτων, το περιορισμό της «παπαγαλίας», την καταπολέμηση της παραπαιδείας, το σωστό επαγγελματικό προσανατολισμό, και την ενθάρρυνση-ανάπτυξη πολλαπλών δεξιοτήτων.
Για την επίτευξη αυτών των στόχων πιστεύω απαιτείται:

  • Η επιλογή του ολοήμερου τύπου σχολείου σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης, η μείωση της ύλης ανά μάθημα και η προσήλωση στην εκμάθηση-εμπέδωση της.

  • Η ενίσχυση της ευρωπαϊκής συνείδησης και η καλλιέργεια/εισαγωγή συνολικής-παγκόσμιας αντίληψης/ερεθισμάτων στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα.

  • Η καλλιέργεια του πολιτισμού και του αθλητισμού (θέατρο, τραγούδι, εικαστικές τέχνες, γυμναστική, αθλητισμός-πρωταθλήματα) σε όλο το σχολικό πρόγραμμα.

  • Η «επιθετική»-υποχρεωτική ένταξη με απόδοση τίτλου στο σχολικό πρόγραμμα πολιτιστικών δραστηριοτήτων (εκμάθηση μουσικών οργάνων, χωρού, ζωγραφικής, ελεύθερου σχεδίου, κλπ),

  • Η προαιρετική επιλογή παρακολούθησης, με απόδοση αναγνωρισμένου τίτλου, όλων των επιπρόσθετων επιστημονικών γνώσεων που χρειάζονται σήμερα για επαγγελματικούς λόγους (ξένες γλώσσες, χρήση Η/Υ).

  • Η παροχή σημαντικών κοινωνικών εφοδίων (αγωγή περιβάλλοντος-αστικής/αγροτικής ανάπτυξης, αγωγή υγείας-ποιότητας ζωής, κυκλοφοριακή αγωγή-δίπλωμα οδήγησης, αγωγή του πολίτη-καταναλωτή, κλπ)


Τα παραπάνω ενισχύουν με σημαντικά γνωστικά και όχι μόνο, εφόδια τους νέους της πατρίδας μας και αμβλύνουν σημαντικά τις πολιτισμικές κοινωνικές ανισότητες. Ταυτόχρονα ενισχύεται η κοινωνική συνοχή, η ένταξη των μεταναστών στην ελληνική κοινωνία, ενώ διαμορφώνονται συνθήκες ασφυκτικού περιορισμού της παραπαιδείας (και λόγω διευρυμένου σχολικού ωραρίου.)

Για να επιτευχθούν τα παραπάνω απαιτείται η γενναία ενίσχυση με προσωπικό όλων των ειδικοτήτων, χωρίς αγκυλώσεις και μονομέρειες ή συνδικαλιστικά κεκτημένα (π.χ. μαθηματικοί-φιλόλογοι να προηγούνται ή να καλύπτουν πολλαπλά αντικείμενα και όλοι οι άλλοι …να έπονται). Βελτίωση της μισθολογικής κατάστασης των εκπαιδευτικών και αναμόρφωση του τρόπου διοίκησης των σχολείων [η συμμετοχή της κοινωνίας δεν μπορεί να εντείνει τις κοινωνικές ανισότητες από περιοχή σε περιοχή].

Η αποκεντρωτική διαδικασία και η ενίσχυση της τοπικής συλλογικότητας (σύλλογοι γονέων, δημοτική αρχή) είναι σημαντικές, αρκεί να μην οδηγήσουν σε κατάργηση της καθολικότητας της εκπαίδευσης, σε χαλάρωση των γενικών παιδαγωγικών/μαθησιακών στόχων και σε ακραίες ιδεολογικές (πολιτικές, πολιτιστικές, ρατσιστικές, κοινωνικές) επιλογές-αντιλήψεις. Επίσης πρέπει να διασφαλιστεί η μη εξάρτηση του σχολείου από τοπικισμούς και πολιτικά-οικονομικά μικροσυμφέροντα και επιδιώξεις.

Τεχνοκρατικά είναι μάλλον επιβεβλημένη η νέα χωροθέτηση των σχολικών μονάδων (ιδιαίτερα στην ύπαιθρο) με βάση πληθυσμιακά και παιδαγωγικά κριτήρια, κατά τέτοιο τρόπο ώστε να μπορούν βιώσιμα να δημιουργηθούν σε κάθε σχολική μονάδα πλήρεις υποδομές (εργαστήρια, γυμναστήριο, κολυμβητήριο, στίβος, γήπεδο, κλπ), για τον σχεδιασμό μια πραγματικά γενικής εκπαίδευσης.
Εισαγωγή στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση

 Η εισαγωγή στη Τριτοβάθμια Εκπαίδευση θα μπορούσε να γίνεται μετά από διετή προπαρασκευαστικό κύκλο κατευθύνσεων. Αυτές οι κατευθύνσεις μπορεί να είναι από τρεις (Θετική-Τεχνολογική-Οικονομική, Θεωρητική-Κοινωνιολογική, και Κοινή) μέχρι και όσες συναντάμε στα Ιδρύματα (Θετική, Πολυτεχνική, Παιδαγωγική, Φιλοσοφική, Οικονομική, Κοινωνιολογική, Υγείας, κλπ).
Σε αυτό το κύκλο θα εισάγονται όσοι το επιθυμούν μετά τη λήψη του απολυτηρίου του δεύτερου κύκλου της μέσης εκπαίδευσης. Το πρώτο έτος θα γίνεται σε Προπαρασκευαστικά Μεταλυκειακά Κέντρα, όπου θα διδάσκουν καθηγητές Πανεπιστημίου (50%) και καθηγητές Μέσης Εκπαίδευσης (50%) με αυξημένα προσόντα (όπως π.χ. στα Πειραματικά Λύκεια)

 Η εισαγωγή στο προπαρασκευαστικό κύκλο μπορεί να γίνεται με βάση το απολυτήριο του δεύτερου κύκλου (δηλαδή στάθμιση της βαθμολογίας όλων των μαθημάτων σε όλα τα έτη της μέσης εκπαίδευσης-β’ κύκλος). Μετά την ολοκλήρωση του οι φοιτητές θα εισάγονται σε Σχολές της προτίμησης τους με βάση τέσσερα κριτήρια. Την επίδοση τους ανά μάθημα στις εξαμηνιαίες εξετάσεις, που θα έχουν ήδη δώσει στα πλαίσια του 1ου προπαρασκευαστικού έτους, με θέματα πανελληνίου επιπέδου (35%). Την επίδοση τους στην ανάπτυξη ενός θέματος (25%) που θα θέτει το ΥΠ.Ε.Π.Θ. όπως γίνεται σήμερα. Την επίδοση τους σε τεστ multiple-choice για όσα μαθήματα κρίνει κρίσιμα κάθε Σχολή που θα δηλώσουν (30%). Τη βαθμολογία που θα συγκεντρώσει το βιογραφικό τους και η συνέντευξη από ειδική επιτροπή της Σχολής που τους ενδιαφέρει (10%).

 Τέλος μέσα στις Σχολές των Ανώτατων Ιδρυμάτων, μετά το επιτυχές τέλος του δεύτερου έτους του προπαρασκευαστικού κύκλου, ο φοιτητής πλέον θα γίνεται την επιλογή κατεύθυνσης/προγράμματος σπουδών-τίτλου πτυχίου (και όχι μόνο τμήματος, δηλαδή τα τμήματα να είναι μόνο μονάδες διοίκησης και να μπορούν να παρέχουν περισσότερα από ένα κύκλο-πτυχίο ακόμα και διατμηματικά) με βάση τον Μ.Ο. βαθμολογίας του κάθε φοιτητή.

 Όσοι δεν ολοκληρώσουν τον πρώτο κύκλο (1ο έτος) θα μπορούν να τον επαναλάβουν άλλες δύο φορές. Όσοι αποτύχουν θα συνεχίζουν υποχρεωτικά σε ειδικότητα Ινστιτούτου Επαγγελματικής Κατάρτισης-Τεχνικής Επαγγελματικής Σχολής της επιλογής, τους ανεξάρτητα της κατεύθυνσης που ήδη είχαν διαλέξει.

 Όσοι δεν καταφέρουν να ανταποκριθούν στον ενδοπανεπιστημιακό προπαρασκευαστικό κύκλο (2ο έτος) θα συνεχίζουν υποχρεωτικά σε ειδικότητα Ινστιτούτου Επαγγελματικής Κατάρτισης-Τεχνικής Επαγγελματικής Σχολής της επιλογής τους, σχετική με τη κατεύθυνση που ήδη είχαν διαλέξει.

Όλη αυτή η διαδικασία θα ολοκληρώνεται κατ’ ουσία σε 12 χρόνια και έτσι κάθε νέος Έλληνας στην ηλικία των 18 ετών θα έχει επαγγελματική ειδίκευση και σημαντικά γνωστικά εφόδια (ξένες γλώσσες, καλές τέχνες, κλπ). Πιστεύω ότι αυτή η διαδικασία θα συμβάλει και σε μια καλύτερη ρύθμιση της αγοράς εργασίας, ειδικά σε ζητήματα επαγγελματικών δικαιωμάτων και θα περιορίσει την εκμετάλλευση της φτηνής-ανειδίκευτης εργασίας.

Η γνώση, όχι μόνο η ανώτατη, είναι σημαντική, για ολόκληρη την κοινωνία και για όλες τις ανάγκες της αγοράς. Προσωπικά θεωρώ ότι σταδιακά πρέπει να μην υπάρχουν ανειδίκευτες θέσεις (ΥΕ, ΔΕ) και όλα τα επαγγέλματα οφείλουν να συνδυάζονται με άδεια άσκησης επαγγέλματος η οποία θα αποκτιέται-πιστοποιείται μόνο με την κατοχή του τίτλου-πιστοποιητικού σπουδών-επαγγελματικής ειδίκευσης είτε επιπέδου ΙΕΚ-ΤΕΣ, είτε Ανώτατου Ιδρύματος.

petman

Αριθμός μηνυμάτων : 20
Ηλικία : 42
Location : Iraklio - Crete
Registration date : 26/01/2008

Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://www.mgpetrakis.blogspot.com

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: ΘΕΛΟΥΜΕ

Δημοσίευση  Petros Koupegkos (POLIS) Την / Το 9/2/2008, 02:39

5 "Θέσεις" που μας άρεσαν!

5 ΑΠΛΕΣ και ΚΑΘΑΡΕΣ οι θέσεις του Γ. Παπανδρέου για το εκπαιδευτικό σύστημα και τις προτεραιότητες του για την ΠΑΙΔΕΙΑ:

1. Βασική προτεραιότητα, το νηπιαγωγείο. Λαμβάνοντας υπόψη τις μελέτες που δείχνουν ότι η διαμόρφωση των βασικών νοητικών ικανοτήτων και των σωματικών δεξιοτήτων, γίνεται τα πρώτα πέντε χρόνια προτείνεται ο διπλασιασμός των νηπιαγωγείων σε τέσσερα χρόνια και πλήρης κάλυψη όλων των αναγκών της κοινωνίας μας σε μία οκταετία.
2. Δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Προετοιμασία του νέου ανθρώπου για τη ζωή. Μαθητές με δυνατότητα ουσιαστικής, κριτικής ανάλυσης, με ολοκληρωμένη, αυτόνομη προσωπικότητα. Με πρόγραμμα για την ένταξη των μεταναστών. Η δευτεροβάθμια εκπαίδευση πρέπει να φύγει από τη λογική των καταναγκαστικών έργων της αποστήθισης και να πάει στην αγωγή ψυχών, δηλαδή, να αισθανθεί ο νέος ότι η εκπαίδευση είναι ψυχαγωγία, που παράγει τον δημιουργικό πολίτη και όχι απλώς τον εξειδικευμένο πολίτη. Παράλληλα, το εξεταστικό με μια άλλη φιλοσοφία που δεν θα βασίζεται στον ανταγωνισμό μεταξύ των παιδιών για μια θέση. Κάτι που θα επιτρέψει να «σπάσει» το άγχος, το αίσθημα καταπίεσης, με την καθιέρωση του Εθνικού Απολυτηρίου που θα βάζει τις προδιαγραφές για ένα ικανό επίπεδο γνώσεων και θα επιτρέπει την είσοδο στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, χωρίς περιορισμούς, χωρίς το κόστος των φροντιστηρίων.
3. Σημαντική επένδυση στον ίδιο τον εκπαιδευτικό, στην αναβάθμιση του δικού του ρόλου, στην επιμόρφωσή του, στην αύξηση των εισοδημάτων του, στα ηθικά και υλικά κίνητρα, όπως και στην αντικειμενική αξιολόγηση της εκπαιδευτικής μονάδας.
4. Τριτοβάθμια εκπαίδευση. Θα πρέπει να υπάρχουν περισσότερες επιλογές. Από την Παιδαγωγική Σχολή, αποφοιτούν Παιδαγωγοί, ενώ θα μπορούσε να βγουν Παιδαγωγοί με ιδιαίτερες γνώσεις στην ψυχολογία ή στη διοίκηση, ή με γνώσεις κοινωνιολογίας. Αυτό απαιτεί ένα Πανεπιστήμιο, πολύ πιο ευέλικτο, πολύ πιο ανοιχτό, πολύ πιο κοντά στις ανάγκες της κοινωνίας και της αγοράς εργασίας, που σημαίνει μεγαλύτερη αυτονομία των Πανεπιστημίων και άλλες μορφές χρηματοδότησης.
5. Η δια βίου εκπαίδευση. Στην εποχή μας πια, δεν τελειώνουμε την εκπαίδευση, όταν πάρουμε το πτυχίο μας, είτε είναι το λύκειο, είτε είναι και το Πανεπιστήμιο. Το ΠΑΣΟΚ (και προσωπικά ο Γ. Παπανδρέου) ίδρυσε και βοήθησε στην ανάπτυξη του Ανοιχτού Πανεπιστημίου στη χώρα μας. Το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο, σήμερα, έχει 20.000 φοιτητές και είναι το τέταρτο πια μεγαλύτερο Πανεπιστήμιο στην Ελλάδα.


ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ;

* ΠΑΙΔΕΙΑ με στόχο την καλλιέργεια του ανθρώπου, με ποιοτικά χαρακτηριστικά, με κατεύθυνση την ΚΟΙΝΩΝΙΑ και όχι την "ιδιώτευση" των πολιτών.
* ΠΑΙΔΕΙΑ χωρίς παραπαιδεία, φροντιστήρια, άγχη, ανώφελους ανταγωνισμούς και τραυματικές καταστάσεις.
* ΠΑΙΔΕΙΑ με παροχές υψηλών προδιαγραφών εκπαιδευτικών υπηρεσιών από την ΠΟΛΙΤΕΙΑ σε όλες τις βαθμίδες και εφόρου ζωής
* ΠΑΙΔΕΙΑ με εκπαιδευτικό προσωπικό και υποδομές ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ, εκπαιδευμένο, κατάλληλο, αποτελεσματικό
* ΠΑΙΔΕΙΑ σε πλαίσιο λειτουργίας σύγχρονο, δημοκρατικό, αξιολογούμενο, αξιοκρατικό.

allazoume έγραψε:Η ΑΛΛΑΓΗ που ΘΕΛΟΥΜΕ είναι ΑΝΑΓΚΑΙΑ, ΚΑΙΝΟΤΟΜΑ, ΣΥΝΘΕΤΙΚΗ,
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ

ΘΕΛΟΥΜΕ ένα περιεχόμενο "παιδείας" στην ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ, ΘΕΛΟΥΜΕ ΔΑΣΚΑΛΟΥΣ που να γνωρίζουν τόσα ώστε να "μαθαίνουν" και στους γονείς, σχολεία που να μην είναι φυλακές, αυλές που να μην είναι "τσιμέντο", ένα ΑΝΟΙΧΤΟ στην κοινωνία ΣΧΟΛΕΙΟ, ελεύθερη εισαγωγή σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης και αντικειμενική αξιολόγηση διδασκόντων και διδασκομένων που να καθορίζει την συνέχεια.ΘΕΛΟΥΜΕ την απομυθοποίηση του πτυχίου, την ανταγωνιστική προς τα ιδιωτικά και τα ξένα ιδρύματα ποιότητα σπουδών, την αναγνώριση και αναβάθμιση της τεχνικής παιδείας, το τέλος των παρασχολείων, των φροντιστηρίων, των χαμένων μαθημάτων, των χρόνων, των χιλιάδων εκπαιδευτικών ωρών.

ΘΕΛΟΥΜΕ φτηνό και γρήγορο ιντερνετ για την εκπαίδευση, έναν υπολογιστή για κάθε μαθητή, ΘΕΛΟΥΜΕ επένδυση στην έρευνα, το μυαλό των νέων, τις δυνατότητες των ακαδημαϊκών.

ΘΕΛΟΥΜΕ πράγματα ΑΠΛΑ, ΕΝΤΙΜΑ, ΚΑΤΑΝΟΗΤΑ. ΘΕΛΟΥΜΕ επιτέλους τα ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ!!!
avatar
Petros Koupegkos (POLIS)

Αριθμός μηνυμάτων : 10
Ηλικία : 58
Registration date : 24/01/2008

Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://www.politis.net

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή


 
Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτή
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης